Avonturen en wederwaardigheden en belevenissen en van die dingen en zo

Trrring... "Met oprechte Deelder spreekt u"

2008-07-23T10:23:00.021+02:00

En zo val je van de ene piekervaring in de andere...

Afgelopen maandag belde de Heer J.A. Deelder, Nachtburgemeester van Rotterdam, mij om me te ~~condoleren~~ feliciteren.
Neejoh, niet met het feit dat ik de Internationale Vierdaagse Afstandsmarsen Nijmegen* met goed gevolg heb afgelegd. Wat weet hij daar nou van??? (antw.: niets, tenzij hij dit weblog leest, maar dat lijkt me zeer onwaarschijnlijk).

Wel hierom.

Wat best jammer is: toen de Heer J.A. Deelder, Nachtburgemeester van Rotterdam mij belde, was ik hard aan het werk op de plek waar ik arbeid tegen betaling verricht, en zodoende heb ik m'n mobiele telefoon niet horen rinkelen. De Heer J.A. Deelder, Nachtburgemeester van Rotterdam, is nu "slechts" vereeuwigd op m'n voicemail. [ Maar ach... ik deed het toch allemaal alleen maar om het geld ;-) ]

Keerzijde van deze best-jammer: jullie kunnen meegenieten van de (íétwat stuntelende) Heer J.A. Deelder, Nachtburgemeester van Rotterdam op mijn voicemail.

_______

* De meeste mensen spreken gewoon over 'De Vierdaagse', maar ik zeg altijd ook liever Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam i.p.v. HEMA, dus.

(G)een kruis

2008-07-19T20:02:00.007+02:00

En ow, wat was het weer lang stil hiero. Niet dat er helemaal niks mel-dings- of verhalenswaardigs gebeurd is ofzo. Eerder zoveel meldings- of verhalenswaardigs dat er geen tijd overbeef om (al) dat meldings- of verhalenswaardige te melden of van te verhalen.
Fijn, hè, wel.
Maar nu wil ik toch wat van de daken schreeuwen:
Afgelopen week heb ik voor het eerst meegedaan aan de Internationale Vierdaagse Afstandsmarsen Nijmegen, en… het felbegeerde kruisje in de wacht gesleept! Met mij hebben 34961 medemensen dat laatste gedaan, dus zó bijzonder is het misschien nou ook weer niet eigenlijk, maar voor mij en "mijn" 3 directe loopgenootjes op dit moment even wel heel erg.
Nou, dat wilde ik even kwijt dus.

Flabbergasted

2008-03-31T09:53:00.008+02:00

Het is weer zover... 31 maart.
En wat is er op 31 maart?
Juist... dan moet heel Nederland om 22.00u nog gauw z'n belastingaangifte doen.

Zo ook ik. Hoewel... dit jaar was ik 'ns ruím op tijd. Op 30 maart om 21.57u was het bijna gepiept. Vervelend alleen dat m'n DigiD niet bleek te werken. Hoewel ik er behoorlijk van overtuigd ben dat ik de correcte inlognaam en het juiste wachtwoord heb ingevoerd, zal dat toch wel niet zo zijn; de techniek is tegenwoordig immers onfeilbaar... en ik nog steeds niet, hoe hard ik ook oefen.
Dus vanochtend ging ik maar 'ns bellen met de DigiD Helpdesk omdat ik wilde vragen hoe het nou toch allemaal verder moet en of het ooit nog wel goed komt. En omdat mij door DigiD ook sterk geadviseerd werd te bellen:

Ik werd al na 10 minuten verbonden met een vriendelijke medewerkster, en legde haar mijn problemen voor.
Vriendelijke medewerkster: "Dus u wordt geblokkeerd?!"
Vriendelijke medewerkster: "Dan zit er niks anders op dan een nieuwe DigiD aan te vragen."
Vriendelijke medewerkster: "Dat duurt een paar dagen."
Vriendelijke medewerkster: "Maar u wilt vandaag natuurlijk uw belastingaangifte opsturen."
Vriendelijke medewerkster: "Dus heeft u uw DigiD vandaag nodig."
Vriendelijke medewerkster: "Maar dat gaat dus niet."
Vriendelijke medewerkster: "Heeft u misschien een familielid, vriend of kennis die een DigiD heeft?"
Ja, die had ik wel...
Vriendelijke medewerkster: "Dan gebruikt u vandaag voor de belastingaangifte die(ns) DigiD. Da's geen probleem. En vraagt u voor uzelf een nieuwe DigiD aan."

...... (= ik, sprakeloos)

Dig, Dick!

2008-01-28T09:35:00.000+01:00

Zoals dat van mij dus he...

Ik heb er al bijna een half jaar niet op geschreven, daarvoor ook een half jaar ofzo niet. Ik kijk er zelfs niet meer naar (om). Zo een keer in de maand (ofzo) schiet het door m'n hoofd: "O ja, ik heb ook nog een weblog".

Verwaarlozing alom dus.

En daardoor ben ik me twee, drie dingen gaan afvragen:

1a. Hoeveel van die verwaarloosde, vergeten weblogs en -sites zijn er eigenlijk (wel niet)? Weblogs waar geen hond meer naar omkijkt, ook de eigenaar en/of verzorger niet.
1b. Bestaat er daardoor inmiddels al zoiets als een Internetarcheolo(o)g(ie)? Mensen die zich bezighouden met digitale / virtuele opgravingen? Dat over 107 jaar mijn weblog ineens onder lagen inlogcodes, pop-ups, spam en andere smurrie vandaan wordt geschraapt, en een belangrijk onderzoeksobject wordt waar heel de wereld over praat (en het Internet - voor zover dat er dan nog is trouwens - van uitpuilt). Tja, zulke eer en belangstelling is voor jullie (weblogs), trouwe en/of fanatieke webloggers, niet weggelegd...

2. Is er zoiets, analoog aan Bureau Jeugdzorg, Kinder- en Dierenbescherming, als Weblogbescherming, Bureau Weblogzorg? Dat er binnenkort een inspecteur aan mijn deur staat die mij toebijt: "Het spijt me, mevrouw, maar we komen uw weblog uit huis plaatsen".

Kijk, ik kan nou wel (weer) beterschap gaan beloven, maar erg geloofwaardig is dat niet meer, dunkt mij.

Gisteren

2007-09-12T19:56:00.000+02:00

Vanmiddag kwam Kees onverwachts op bezoek.
Ik ken Kees vanaf de dag dat ie verwekt is. Nou ja... vanaf de dag, die keer in de bus, dat z’n moeder vertelde dat ie Kees zou gaan heten. Vooruit... vanaf de dag dat ie geboren is, that’s fair.
Zijn moeder is een dierbare vriendin van mij. Toen het nog nodig was, was ik ‘de favoriete oppas’ van Kees en later ook van zijn jongere broer. Ik heb hen de fles gegeven en hun luiers verschoond. Ze in slaap gesust, getroost en liedjes voor ze gezongen. Ze zien dreumesen, peuteren en kleuteren. Naar school gebracht of daarvan opgehaald. Hun verjaardagsfeestjes mee “begeleid”.

Sinds een paar weken zit Kees op de middelbare school. Ik woon aan de route die hij dagelijks van huis naar school en terug fietst. Vandaag kwam hij op de terugweg “even aanwippen”. Hij vertelde over zijn leraren en klasgenoten, over wiskunde, aardrijkskunde, Engels en Frans. Dat kon ik allemaal nog volgen; sterker nog: allemaal heel herkenbaar. Hij vertelde ook over z’n mobiele telefoon, alle mogelijkheden ervan, over wat ie met klasgenoten allemaal uitwisselt via BlueTooth, over jumpen, vertelde en liet me zien wat ie allemaal kan en doet met de PC en op Internet. Veel hiervan ging mijn pet te boven. En dan ben ik toch echt niet van gisteren.
Voor mij zat een jongen die van veel dingen veel meer weet dan ik. Een jongen ie ik gisteren nog de fles gaf en over z’n bolleke aaide.
~~Weird.~~ Time flies.

p.s. Het was gezellig, Kees!

Woorden

2007-02-13T10:57:00.000+01:00

habbekrats.....bonnefooi.....tierelier.....Zwingelspaan

Kom op bezoek...

2007-02-11T12:08:00.000+01:00

Hoe en wanneer het precies ontstaan en/of gegroeid is, weet ik niet precies, maar ‘Barbapapa’ is sinds jaar en dag een terugkerend ‘hot item’ binnen het gezin waarin ik ben opgegroeid. Barbapapa en zíjn gezin zijn er een eigen leven gaan leiden, en soms lijkt het alsof ze er altijd al bij hebben gehoord. Alsof Barbapapa en Barbamama onze tweede ouders zijn, en Barbabee, Barbalala, Barbabientje, Barbabob, Barbabella, Barbabenno en Barbaborre onze broertjes en zusjes.
(Wie nu (al) denkt: “Die spoort niet helemaal”, zou best wel ‘ns gelijk kunnen hebben. Je weet het niet…)
Aan Barbapapa en de zijnen weten we steeds weer een schat aan oneliners, liedjes, grapjes, spelletjes en wat dies meer zij, te ontlenen.

Toen Pa en Ma (de echte, van vlees en bloed) een paar jaar geleden 40 jaar getrouwd waren, wilden wij kinderen (de echte, van vlees en bloed) iets leuks en/of speciaals doen op die dag. Net als ‘Barbapapa’ heeft het fenomeen ‘boetseren’ een vrolijke status en een lange dito geschiedenis binnen het gezin de V.-D. Toen de kinderen enkele weken voor de trouwdag bij elkaar kwamen om dingen te bedenken ter invulling ervan, waren 1 en 1 snel bij elkaar opgeteld: we gaan een workshop ‘Barbapapa Boetseren’ doen.
Bij een keramiek-atelier in de buurt vond Grotezus de ruimte en de mensen om onder professionele begeleiding deze wens in vervulling te doen laten gaan. En op die prachtige donderdagochtend van begin april 2004 zaten we met z’n achten vreugdevol en gepassioneerd Barba’s te kleien. Wat een feest!

De 8 Barba’s sieren nog altijd de schoorsteenmantel in het ouderlijk huis. (Met de Kerst krijgen ze allemaal een Kerstmanmuts op van mijn moeder, en met Pasen een gele strik. Tip voor dit jaar, mam: geef ze met Pasen een een halve eierschaal op het hoofd, dan worden het Calimero-Barbapapa’s.)
Nog niet zo lang geleden hoorde ik van Grotezus die het weer van Kleinezus had, dat de vriendin van de buurvrouw van de tante van de juf van het neefje van de groenteboer onze geboetseerde Barba’s ergens op het Internet had gezien. ONZE Barba’s. Dat klonk te mooi om waar te zijn, dus ik hedenochtend maar ‘ns op zoek om het tegendeel te bewijzen. Maar het is heus: onze Boetsie-Barba’s vereeuwigd op een Internet-pagina als voorbeeld van hoe je je eigen boetseerworkshop kunt vormgeven.
Hi-lá-risch!

Ja, ik kan me héél goed voorstellen dat alles alleen maar leuk is als je er bij bent (geweest).

Pas

2007-02-06T14:52:00.000+01:00

Ik had het eigenlijk nog nooit eerder gedaan. Tenminste niet op die manier. Pasfoto’s laten maken en een nieuw paspoort aanvragen volgens de eisen waaraan een pasfoto voor een paspoort tegenwoordig moet voldoen.

Het is fijn dat dat maar een keer in de 5 jaar hoeft, want tjongejongejongejonge.

“Goedemorgen fotograaf, ik kom hier om pasfoto’s te laten maken”.
“Dan bent u aan het juiste adres, mevrouwtje. (‘Mevrouwtje’ zei de fotograaf helemaal niet, maar het is zo leuk om dat ‘ns in een verhaaltje te zetten.) Is het voor een nieuw paspoort?”
“Jazeker, fotograaf”.
“Dan gaat u er maar ‘ns goed voor zitten, want dat is nogal wat. Zie deze lange lijst met de eisen, voorschriften en richtlijnen van tegenwoordig maar eens”.
“Nou, dat is een lange lijst, hoor, poe poe”.

Ik ging er ‘ns goed voor zitten. Het was 11.15u.
Het was zo gekiekt.

En om 11.23u was ik bij het gemeentehuis. Ik kreeg een nummertje waarmee ik – zo bleek achteraf – ongeveer een kwartier moest wachten op mijn beurt. Dat was niet zo lang, en daarbij was ik wachttijdvoorbereid naar het gemeentehuis getogen – ik had een goed boek in de tas – dus dat viel allemaal erg mee.
Des te groter de teleurstelling toen mijn pasfoto door de ambtenaar werd afgekeurd. Heel terecht afgekeurd, zo liet ze me zien aan de hand van een sjabloon dat ze over de pasfoto legde; mijn hoofd stond er te klein op. Maar geen paniek, zo verzekerde ze me: mijn aanvraag zouden we samen alvast zo ver mogelijk afwerken, en met een formulier-van-pasfoto-afkeuring dat ze invulde, kon ik terug naar de fotograaf om kosteloos nieuwe pasfoto’s te laten maken, die ik daarna alleen maar even hoefde af te geven aan haar balie.
De oplettende lezer die vandaag buiten is geweest of uit het raam heeft gekeken, weet dat:
1. de fotograaf en het gemeentehuis nogal dicht bij elkaar huizen
2. het weer aangenaam is
en het dus heus niet zo heel erg is dat ik weer terug moest naar Meneer de Fotograaf. Tenminste, dat vond ík.

Meneer de Fotograaf was minder blij mij zo snel al weer terug te zien. Ik overhandigde hem met een milde glimlach het formulier-van-afkeuring en hij bekeek het aandachtig, argwanend en uiteindelijk zuchtend. Je zag ‘m denken: “Wat een zeikers”. Maar er zat niets anders op dan nieuwe pasfoto’s van mij te maken. Hij beoordeelde ze met hetzelfde sjabloon als de ambtenaar had, en mompelde: ”Deze zullen dan ook wel niet goed zijn” (hoofd te groot dit keer). En dus maakte hij voor de derde keer mijn pasfoto’s. Als ik niet in zo’n goede en daardoor zelfverzekerde bui was geweest, had ik gedacht dat het allemaal aan mij en mijn hoofd lag. De derde serie beoordeelde hij natuurlijk weer met dat sjabloon, en zei twijfelend: “Deze zullen wel goed zijn. Maar ja, ze zullen bij de gemeente wel gaan zeiken over een millimeter”. Twijfelend en vragend keek hij even op en mij aan. Ik zei (bemoedigend): “U is de fotograaf”.
Hij zei dat ie het allemaal wel vervelend vond, en ik beurde hem op met de mededeling dat er heus veel ergere dingen in de wereld zijn dan op en neer pendelen tussen fotograaf en gemeentehuis met zulks mooi weer en dat ik er niet wakker van zal gaan liggen.
En ik vroeg nog of ik serie 1 weer mee mocht nemen. “Nee”, was het antwoord.
“Als ik dadelijk de winkel uit ben, gooi je ze weg”.
“Ja”.

Fluitend fietste ik weer naar het gemeentehuis, alwaar mijn derde serie genadeloos werd afgekeurd. Mijn hoofd was en bleef te klein.
De ambtenaar was en bleef vriendelijk tegen mij, en ik tegen haar. Zij kon er immers niks aan doen, en ik ook niet. En als het wel haar schuld was geweest, of de mijne, dan nog waren we vriendelijk tegen elkaar geweest en gebleven. Want waarom niet.

Vijf minuten later stapte ik, nogal altijd vrolijk en blijmoedig, maar ook vastberaden en strijdvaardig, weer bij Meneer de Fotograaf binnen. Een blik die dodelijk was geweest als ík niet onsterfelijk was geweest, snelde me vanachter de balie tegemoet.
“Gossie, het is nog niet goed hoor”, zei ik.
“Wát is er niet goed?”, beet de fotograaf me toe.
Ik zei: “Ikke nie weten. Ikke nie ambtenaar en ikke nie fotograaf” en overhandigde hem het tweede formulier-van-afkeuring. Hem was overigens de norse en ogenschijnlijk van zichzelf overtuigde collega van hij die de eerste drie series had geknipt. Hem riep hij die achter in de winkel was: “Ze is weer terug, het is weer niet goed”. Hem en hij bogen zich samen over het formulier-van-afkeuring en pakten de drie series erbij. Ze zagen ook wel dat de eerste en de derde serie een te klein hoofd bevatten. Hem zei tegen hij: “Dan geef haar de tweede serie, die met het grotere hoofd, mee”.
Ik zei: “Ho ho, hem, daar was hij in eerste instantie ook al onzeker over. Daarmee ga ik nu niet naar de ambtenaar, want dan word ik zeker en vast meteen weer teruggestuurd naar jullie twee. Ik heb tijdens mijn vorige bezoek al tegen hij gezegd dat ik er niet wakker van ga liggen, maar ik vind het nu toch wel een beetje vervelend worden. Het lijkt me voor iedereen het beste als je nog ‘ns knipt”.
Hem rechtte zijn rug, maakte zich nog wat groter en dikker, verhief zijn stem een weinig en vroeg mij uit de hoogte, verongelijkt en sjacherijnig: “En op WIE moet jíj nou boos gaan staan te zijn, hè? Op ons of op de gemeente?”
“Nou, als ik dan toch mag kiezen…”, zei ik, “…op jullie maar”.
(En dat terwijl ik niet eens boos was en ging worden.) (Hoewel daar inmiddels alle aanleiding toe was.)
Hem knipte met tegenzin een vierde serie, en toen nog een vijfde, en de ambtenaar zei dat de vijfde perfect was. Ze had sinds de invoering van de nieuwe eisen nog niet zó’n perfecte pasfoto gezien. Het was 13.27u.

(Jammer is dan wel weer dat die lelijke, grote puist tussen mijn neus en bovenlip gewoon op de foto blijft staan, hoe vaak er ook geknipt wordt.)

De ongeloofelijke geschiedenisch van de kar en de ezel

2007-02-01T21:15:00.000+01:00

Ik had het eigenlijk nog nooit eerder gedaan. Tenminste niet op die manier. Omdat ik het altijd maar zo-zo vond. Ik bedoel, ieder z’n ding, hoor. Heb er verder ook nooit zo’n uitgesproken mening over gehad, maar vond het op de een of andere manier gewoon niet zo bij mij passen. Ik ben bijvoorbeeld niet zo’n lange(re)-termijn-denker, terwijl ver(der) vooruitkijken op z’n minst handig is als je het goed wil doen. Daarbij kan ik het haast nooit op zaterdag, de dag waarop het toch eigenlijk schijnt te moeten, doen, doordat ik dan de hele dag op school ben.
Maar de laatste tijd werd ik steeds vaker geplaagd door de gedachte dat het er toch maar ‘ns een keer van moest komen omdat het uiteindelijk toch zo z’n (langere-termijn-)voordelen heeft. De aanlokkelijkheden in het reclamekrantje dat ik binnenkreeg terwijl ik toch duidelijk een ‘nee-nee’-sticker op de brievenbus geplakt heb zitten, gaf me het laatste duwtje. Dus vanmiddag heb ik het dan eindelijk gedaan.

GROTE boodschappen.

Bij de prijsvechters of hoe ze ook mogen heten.

Dat je dus zeg maar bedenkt wat je in de komende vier, vijf (zes, zeven, acht… hoe ver kun je gaan?) weken allemaal gaat eten, drinken, schoonmaken, en dat je daarvoor dan alle benodigdheden in één keer in de boodschappenkar laadt, op de verse dingen die niet in de vriezer kunnen na. Zodat je in de komende vier, vijf (6,7,8…) weken nauwelijks nog de deur uit hoeft als het op levensmiddelen, voedingsstoffen, ingrediënten en poetsmiddelen aankomt. En zo (ook nog ‘ns) tijd en geld bespaart.

Eerst naar de Lidl, waar ik overigens al met een zekere regelmaat kwam. Daarna naar de Nettorama, die aan dezelfde lange weg die normaalgesproken tweerichtingsverkeer over zich heen laat komen maar nu al 8 maanden ofzo alleen eenrichtingsverkeer vanwege werkzaamheden, ligt, maar dan verder terug in de richting waar ik oorspronkelijk vandaan kwam. Dus ja, het was praktischer en tijd- en geldbesparender geweest als ik éérst naar de Nettorama, en dán naar de Lidl was gegaan, maar voor de rest is dat allemaal niet zo relevant.
De Nettorama heeft een redelijk ruime eigen parkeerplaats aan de achterkant, waar op het moment van mijn arriveren geen plekje vrij was. Niet getreurd: naast de eigen parkeerplaats van de Nettorama ligt een openbare, gemeentelijke parkeerplaats, en deze twee parkeerplaatsen worden van elkaar gescheiden door een hek dat tijdens de openingstijden van de Nettorama open staat omdat je alleen via de openbare parkeerplaats op de eigen parkeerplaats kunt komen. En een stukkie lopen vind ik heel niet erg.
Efficiënt legde ik de route door de supermarkt af, onderwijl genietend van de scherpe prijzen en de lekkernijen waarmee mijn karretje steeds voller en voller raakte. Door de plotselinge gedachte dat ik de enorme boodschappentas waarin al dat lekkers naar huis vervoerd moest worden, in de auto had laten liggen, liet ik me niet uit het veldsla. Kwestie van de 97 artikelen uit het karretje op het boodschapenbandje bij de kassa zetten, artikelen na scanning van het bandje weer terug in het karretje, hop naar het autootje en daar alles netjes in het tasje. Handomdraaitje.
Fluitend liep ik weer naar buiten, de eigen parkeerplaats op. Ik had de supert nog geen meter achter me gelaten of mijn oog viel op een infobordje dat tegen de neuskant van het karretje was bevestigd. De info was goed leesbaar, ondanks de vele artikelen die er voor lagen: “Dit boodschappenwagentje blokkeert automatisch als het de rode lijn passeert”.

Huh???
Rode lijn???
Blokkade???
Huh?

Ik mag dan heus met mijn tijd mee gaan en deze soms zelfs vooruit zijn, maar da’s toch geheel onbekende kost voor mij. En zoals we hier in het zuiden zeggen: “Wè unne boer nie kent, dè vreettie nie”, dus ik dacht: “Ja, ja, dat zal wel”.
De rode lijn had ik inmiddels in het vizier. Die was natuurlijk precies getrokken langs de opening in het hek dat de eigen en de openbare van elkaar scheidt. €0.50 vooraf in het karrteje is tegenwoordig zeker niet meer genoeg.
De rode lijn was dik en opvallend genoeg om realistisch te zijn, maar ik vond nog steeds dat automatisch blokkerende boodschappenkarretjes, zeker als ze volgeladen zijn, iets voor over 150 of 200 jaar zijn. Voor science-fiction ofzo, en dus op 1 februari 2007 gewoon nièt waar.
De wens is de vader van de in dit geval bedrieglijke gedachte. Met de voorwielen de rode lijn slechts enkele centimeters gepasseerd, werd mijn volgeladen boodschappenkarretje een koppige ezel. De (zojuist gekochte) voorgehouden winterwortel en een paaiend “Kooom dan, toe maar, hij’s braaf” hielpen niet; boodschappenkarretje (met 105 losliggende artikelen) weigerde elke dienst. Logisch: op het rechter voorwiel zat ineens een heuse, gele wielklem, die ik alleen van Amsterdam ken.
“Hey, this fckng ain’t no the fckng Randstad, man, it’s bloody fckng Brabant!”

Hier het blokkerende boodschappenkarretje met 119 losliggende artikelen, 100 meter verderop de auto met de grote, lege boodschappentas.

En toen moest ik, verslagen staande bij de dikke rode lijn, onwillekeurig denken aan dat raadseltje weet je wel, van dat eiland en die vos en die kip en nog iets.
Of aan Mozes en de berg.

Communicatiewetenschap

2007-01-16T15:06:00.000+01:00

Gelukkig praatte ik altíjd al (hardop) in mezelf.

Klimaatverandering

2006-12-13T10:31:00.000+01:00

Maar om heel eerlijk te zijn:
ik vind kou ook zó'n achterhaald concept.

[ ;-) ]

Sireneresistentie

2006-12-13T10:01:00.000+01:00

Hetzelfde als voor die voor rampspoed waarschuwende stadssirene van hieronder, geldt natuurlijk voor allerhande andere alarmen (zeg dat 'ns 10x heel snel achter elkaar): je wordt er immuun ende resistent voor, en daarmee schieten ze hun doel hopeloos voorbij. Ik bedoel, wie kijkt er nog op, laat staan komt in actie, als het alarm van een auto afgaat?
Maar het kan eigenlijk nóg ~~gekker~~ hopelozer. Vorige week donderdag deed ik de Sinterklaasinkopen voor afgelopen weekend (ja, heus, Sinterklaasinkopen voor afgelopen weekend). Ik had al in diverse winkels wat gekocht toen ik de Prenatal ín liep en diens diefstalalarm afging. De medewerkster aan de kassa keek op, en lachtte me vriendelijk toe: "Ja, mevrouw, èrgens hebben ze het alarm niet goed van uw aankoop gehaald". Ik lachtte schuchter terug, mompelde wat, en deed mijn inkopen. Bij het verlaten van de winkel ~~(na het één en ander ongezien in m'n tas te hebben gestopt en het goedkoopste artikel te hebben afgerekend)~~, ging het Prenatalalarm wederom natuurlijk af. Ik kreeg nog vriendelijk de suggestie mee dat ik "maar terug moet gaan naar één van de eerdere winkels om het betreffende alarm alsnog goed te laten deactiveren, anders gaat het alarm bij elke winkel die u betreedt, af".
Ik had zelf al gededuceerd dat er nog een actief alarm moest zitten op de aankoop die ik had gedaan in de laatste zaak vóór Prenatal: Dynabyte. Ik liep een tiental meters terug en Dynabyte ín. Het alarm ging. Ik vertelde aan de medewerkers dat Dynabyte me had opgezadeld met een ongedeactiveerde aankoop en dat dat best lastig was. De medewerker stelde vervolgens vast dat inderdaad hun aan mij verkochte artikel nog een actief alarm bevatte.
Dat er geen belletje ging rinkelen, de éérste keer dat ik de winkel uít liep... tja, daar hadden ze verder ook geen verklaring voor.

Oops?

2006-12-04T12:03:00.000+01:00

Zojuist ging de stadssirene die ons burgers attendeert op een (dreigende) ramp of terroristische aanslag enzo. Voor de goede orde: er is momenteel geen (dreigende) ramp of terroristische aanslag enzo gaande, voor zover ik weet. Dat u dus niet schrikt, hoor.

Nee, het is de eerste maandag van de maand, en op de eerste maandag van de maand wordt altijd klokslag 12.00u het sirenesysteem getest. Dan loeit het een paar keer door de stad, en dan weet je dat het de eerste maandag van de maand, 12.00u is. (Het getest heeft daarmee een (onbedoeld maar) gewenst neveneffect: het is tevens een ijkpunt. Maar dit terzijde.)

Dat weet iedereen, nietwaar? De sirene gaat, en voor een moment word je uit je concentratie of de sleur van alledag gehaald, je kijkt misschien even op, en dan ga je weer rustig verder met waar je mee bezig was. (Dat kan vanalles zijn.)

Maar wat nou als juist op de eerste maandag van de maand om preciès 12.00u zich een ramp van ongekende omvang of een terroristische aanslag voltrekt?

Biertjuhhh???

2006-11-27T11:51:00.000+01:00

Beetje vreemd.
Maar wel lekker.
Om op 27 november rond 11.30u een tijdje buiten in het tuintje in het zonnetje te zitten.
Zonder jas.

En het niet koud hebben, he!

Werkeloosheidscijfers

2006-11-15T12:12:00.000+01:00

Ik heb weer 'ns wat.
Voor op m'n webstek.
Da's lang geleden, hè? (Ik moest zelfs 'ns lang en diep nadenken over m'n blog-inlog en -wachtwoord.)
Met recht een comeback, maar om die nou meteen te beginnen met een retorische vraag als hier recht boven, is dan wel weer een beetje jammer.

Anyway, dit zag en las ik zo, onder mekaar, vanmorgen in de krant en dat vind ik dan grappig. Nou ja, het valt me op z'n minst op.

Wat ook wel ~~grappig~~ ~~opvallend~~ verrassend is, is dat er nog steeds best veel en regelmatig bezoek komt hier, zelfs van een paar trouwe lezers, terwijl de boel toch op sterven na dood is / was. Werkelijk ontroerend.

p.s.
Deze comeback houdt géén belofte in.

p.s.
Ik weet nièt waarom de krantenartikelafbeelding zo klein wordt weergegeven. Is er tijdens mijn blogafwezigheid (technisch) iets veranderd door/in Blogger wat ik moet weten?

Beetje dom, hè

2006-09-05T18:05:00.000+02:00

Een nieuwe lente, een nieuw geluid.
Oh nee, ik bedoel: een nieuwe woning, een nieuwe PC, en een nieuwe Internet-aansluiting bij dezelfde provider. Met het hele verhaal over het hele gedoe om alles goed werkend geïnstalleerd te krijgen (waarbij de betreffende provider natuurlijk verantwoordelijk is voor het gedoe-aspect, ikke nie, ik kan da gewoon) ga ik jullie nu niet aan het huilen maken; daarvoor verwijs ik je naar collega-webloggert A. die er in dat opzicht waarschijnlijk veel erger aan toe is / was.
Wat ik er wel over kwijt wil, is dat ik in mijn euforie, veroorzaakt door het sinds een paar uur beschikken over Internet èn telefoon (van dezelfde provider) na twee dagen heel veel tijd en geld kwijt te zijn geraakt aan bellen met de Klanten"service, m'n "oude" account bij die provider bij het overzetten per ongeluk verwijderd heb. Dat ik daarbij mijn dierbare e-mailadres verspeeld heb, is nog tot daar aan toe. Maar op de bijbehorende 'Webspace' stonden wat ondersteunende (afbeeldings)bestanden voor dit weblog. Dat is nu gruwelijk verminkt, zoals je ziet.
Dat je maar ff weet dat dat mijn schuld is.
En dat ik dat een dezer dagen heus wel probeer te fixen.

Whodunnit II

2006-08-30T23:35:00.000+02:00

Dit onzalige tafereel trof ik gisterenavond in de keuken aan toen ik terugkwam van het (gelukkig laatste) ziekenhuisbezoek aan Kleinezus en haar vreselijk leuke kind.

Geen idee wie van de drie mij dit "cadeautje" (want dat schijnt het te zijn, zeggen ze) bezorgd heeft. Pukkie (rechts) niet want die is geboren in een verkeerd lichaam en is eigenlijk een hond, Caya (midden) niet want die is enigermate verstandelijk gehandicapt en de goedheid zelve, Berghi (links) niet want die gaat in de herfst / winter niet naar buiten sinds hij denkt hoogbejaard te zijn.

Tja...

Hoe dan ook, die van de drie heeft het killerinstinct heus niet van mij, hoor.

p.s.
Ja, ik weet wel dat jullie nou allemaal gaan zeggen dat het Berghi is. "Kijk dan, die evil eyes, man!", zeggen jullie dan. Maar dat is gewoon het 'rode-ogen-effect' maar dan anders.

Every little thing is gonna be allright

2006-08-25T18:16:00.000+02:00

Hoe abnormaal is het eigenlijk dat je kat, die geboren is in een verkeerd lichaam en eigenlijk een hond is, bij je onder de douche komt staan?

Een retorische vraag, hoor... na de wonderen van afgelopen maandag kijk ik nergens meer van op.
Dan is zelfs het feit dat veel van de geboortekaartjes niet netjes zijn afgewerkt door de drukker, normaalgesproken een enorme doorn in het oog van een perfectionistische grafisch-vormgever-wannabe als ik, een futiliteit.

Las hermanas sin rumbo

2006-08-14T21:52:00.000+02:00

Ik droomde dat ik met Kleinezus aan het Risken was. We vielen aan, we verdedigden, we kwamen, zagen en overwonnen of verloren. We verzamelden enthousiast en blij als kinderen de kaartjes waarmee we weer legers konden inzetten. We hadden plezier.
Nadat we beide een keer of vijf aan de beurt waren geweest, merkte een van ons ineens verbaasd op: "Hé, we hebben allebei nog helemaal geen opdrachtkaartje* gepakt".

Een droom die zich niet moeilijk duiden laat (hè, Grotezus en de rest?).

(De dag na de nacht met deze droom had ik Kleinezus aan de telefoon. De context waarin ben ik al weer kwijt, maar ineens zei ze 'Kamtsjatka'. Dat vind ik dan wel weer typisch, bijvoorbeeld.)

* Voor de evt. onwetenden onder ons: het spel Risk begint met het pakken van een kaartje waarop je opdracht, het (individuele) doel van het spel, staat omschreven. "Verover Europa, Australië en een derde continent naar keuze" bijvoorbeeld.

Whodunnit I

2006-08-07T22:00:00.000+02:00

Natuurlijk komt er nog post voor de vorige bewoners. Toen ik de woning voor het eerst ging bezichtigen, bleek ik haar, M., trouwens (vaag) te kennen van “vroeger”; ze is vaste klant in de kroeg waar ik toen werkte. Sinds die (hernieuwde) kennismaking met haar en met m’n nieuwe onderkomen, waar ik overigens nog altijd niet wóón (tja, verven en schoonmaken kosten tijd), hebben we een aantal keren telefonisch, functioneel want vnl. over de post maar leuk contact gehad. Afgelopen week belde zij of haar man R., een kunstverzamelende wiskundeleraar in de VUT of zoiets, wat vaker om te informeren naar post voor hen, want ze verwachtten een cheque uit België. Een cheque!
Toen ze tussendoor ook een keer langskwamen voor minder belangrijke post en weer vroegen naar de cheque uit België, maakte ik daar een grapje over. Over hoe die cheque wel ‘ns op miraculeuze wijze vermist zou kunnen raken. Het was niet zo’n heel erg leuk grapje, geen hilarische dijenkletser ofzo zeg maar, maar het kon er mee door en werd best gewaardeerd.

Toch moet je er mee opletten. Met dit soort grapjes.

Vandaag arriveerde de cheque uit België. Vanuit m’n “oude” adres belde ik M. en R. om het heuglijke nieuws te vertellen. Ze waren blij, want morgen gaan ze op vakantie. R. wilde de cheque dus nog vanavond komen halen. We spraken af dat we beide om 20.00u op mijn nieuwe adres zouden zijn. En dat waren we. Allebei stipt op tijd. Ik overhandigde R. de post, waaronder de vermoedelijke cheque, en maakte van zijn komst gebruik door te vragen of hij misschien wist hoe de kap van de plafonniere in de keuken, die zij hadden laten hangen, eraf moest om er een nieuw lampje in te kunnen draaien. Mijn hulptroepen en ik hadden dat al een aantal keren tevergeefs geprobeerd. Zó moeilijk!
R. dacht dat wel te weten en te kunnen; kort voor hun vertrek had hij bij eenzelfde plafonniere op de overloop nog een lamp vervangen. En hij wist en kon het ook, met behulp van een schroevendraaier. Maar niet makkelijk. Het was een heel gewrik, door R., boven op het huishoudtrapje. Onverwachts schoot de kap met wat kracht los, R. en het huishoudtrapje behoorlijk uit balans brengend.
Zie je het een beetje voor je? Zoals in een tekenfilm ofzo? Hoe trapje en R. even flink heen en weer zwiepten, als hoge bomen bij sterke wind?

Het gebeurde niet, maar, geheel onwillekeurig, stelde ik me ineens zo voor hoe R., maaiend met z’n armen, krampachtig trachtend zich staande te houden en zoekend naar het kleinste beetje houvast, achterover helt en de zwaartekracht het uiteindelijk wint van zijn ultieme poging tot evenwichtsbehoud, hij een gemene smak maakt en zo ongelukkig tegen de hoekpunt van het deurtje van het openstaande keukenkastje terecht komt dat het gedaan is met ‘m, terwijl de glazen kap van de plafonniere in héél veel scherpe stukken om hem heen is neergekomen en de schroevedraaier akelig in zijn… nou ja… en dat daar dan die vette cheque uit België nog op het aanrecht ligt.
Zie dat allemaal nog maar ‘ns te verantwoorden na zo’n grapje.

‘Uitlokking’ is het wel het minste waarvoor ik terecht te recht terechtkom.
- Rechter tegen verdachte V.: “Mevrouw V., u wist toch hoe moeilijk de kap van de plafonniere te verwijderen was? Diverse getuigen hebben verklaard hoe u, en anderen in uw bijzijn, meerdere keren getracht hebben de kap los te maken, maar dat dat heel niet lukte”.
- Verdachte V.: “Ja maar…, ja maar…”
- Rechter: “Toch ziet u met deze voorkennis, u volkomen bewust van de risico’s, geheel passief toe hoe R. met gevaar voor eigen leven het wankele huishoudtrapje ……

En dè ge bedankt zèèt, dè witte!

2006-08-03T16:05:00.000+02:00

Beetje naïef ben ik wel. Soms. En dat geeft niks, al zeg ik het zelf. Meestal.
Drie jaar geleden gaf het wel wat. Toen had ik het volste vertrouwen in de vriendelijke, beleefde, goedlachse en correcte jongeman die op een mooie zomernamiddag aan mijn deurtje kwam, en het bedrijf Container Cleaning Nederland BV vertegenwoordigde. (Bij een aantal niet zo naïeve lezers gaan nu zeker en vast al alarmbellen rinkelen, en terecht.) En oh, oh, oh, dat was dom. (Een aantal lezers is nu zeker en vast erg teleurgesteld in mij, en misschien wel terecht.)
Container Cleaning Nederland BV deed mij een PRACH-TIG en HEEL AANTREKKELIJK aanbod, waar ik op inging: voor slechts €60 per jaar zou zij maandelijks mijn container grondig kuisen. Meer hoef ik eigenlijk al niet meer te vertellen. Of wel soms?
Nee, tis dat ik vrij verre van de Maas woon, anders was mijn groenbak één grote speeltuin voor de Maasdaasmaden geweest. Eenvoudig vertaald: mijn container is nooit, maar dan ook he-le-maal nooit schoongemaakt door Container Cleaning Nederland BV (noch door mijzelf trouwens maar dat natuurlijk terzijde). En als ik de uitgebreide documentatie, stromende klachtenregen en tragische verhalen op het Internet (bij ‘Kassa’ en ‘Radar’ enzo), betreffende deze f*ckers, moet geloven (en dat doe ik, naïef of niet), is mijn containertje niet het enige.
Het maandendurende telefonische en schriftelijke contact met de Klanten”service” van Cuntainer Kliering Nederland BV haalde uiteindelijk dan wel het beste in mij boven (op het gebied van o.a. het tegenovergestelde van naïeviteit, waarvan ik nu even niet weet hoe je dat dan noemt), was dan ook om van te smullen, en heeft mogelijk bijgedragen aan het feit dat ik het geluk had na een jaar van ze af te zijn, hetgeen veel mede-lijders niet kunnen zeggen, maar naar m’n centen kan ik nog altijd fluiten.

Enige dagen geleden zat ik op een mooie zomernamiddag met Kleinezus boven aan de PC aan heur geboortekaartje te werken. Het raam (aan de straatkant) stond wagenwijd open; het was immers een mooie zomernamiddag. Ik zag en hoorde een vriendelijke, beleefde, goedlachse en correcte jongeman de deuren van de huizen in de straat afgaan. Natuurlijk werd mijn deurtje door hem niet overgeslagen. Weet hij veel…
Door het open raam boven stond ik hem te woord. De jongeman vertelde mij dat hij van KCR was, en dat hij mij een PRACH-TIG en HEEL AANTREKKELIJK aanbod mocht doen: voor € ? per jaar zou KCR maandelijks (of zelfs tweewekelijks, dat weet ik niet meer) mijn container dusdanig behandelen dat er voor Maasdaasmaden en ander gespuis geen plaats meer is. En er volgde nog een riedeltje dat mij moest doen geloven dat ik wel heel erg naïef was als ik niet op dit fan-tas-ti-sche aanbod in zou gaan.
Ik vroeg hem of KCR misschien ongeveer hetzelfde is als Container Cleaning Nederland BV. De jongeman kuchte even en zei: “Uhhh… ja… eh… nee… eh ahum… nou ja… eh ja, maar we zijn kort geleden he-le-maal gereorganiseerd. Dus.” Doordat ik vreselijk goede zin had doordat ik een vreselijk leuk geboortekaartje aan het maken was met mijn vreselijk leuke zus voor haar nog vreselijk ongeboren, vreselijk leuke kind, bleef ik vriendelijk en hield me in. Ik vertelde de jongeman dat ik niet op zijn formidabele aanbod inging omdat ik, gezien eerdere ervaringen, geen enkel vertrouwen heb in welk containerkuisbedrijf dan ook, en al he-le-máál niet in KCR.

De jongeman was als donderslag bij heldere hemel niet zo vriendelijk en goedlachs meer, maar nog altijd beleefd en correct. Hij zei (met een intonatie die u, niet naïeve, begrijpende en emphatische lezer, direct hoort): “Nou, mevrouw, dat moet u dan zelf weten”.
Nou, en dat vond ik zó aardig van die jongeman, dat ik het zelf mag weten, dat ik hem hartelijk bedankt heb, en hem nog een prettige dag verder heb gewenst.

Bloemetjes en bijtjes enzo

2006-08-01T17:29:00.000+02:00

Nou dacht ik toch echt wel te weten van de bloemetjes en de bijtjes. Van hoe dat werkt en het vervolg. Toch werd ik onlangs dit aangaande nog verrast. Behoorlijk onaangenaam trouwens.
We gingen naar het verjaardagspartijtje van Grotezus in U. Paps, mams, Kleine(dikke)zus, tante D. en ik. Vliegt er, halverwege de rit, plotsklaps, onuitgenodigd een insekt door het open raampje aan de bestuurderskant de auto in. Een vlieg natuurlijk, maar niet zo maar één. Het was een heel vette en grote vlieg, die kan bijten en/of steken (ik weet niet precies wat het monstertje doet, maar gemeen is het evengoed). Een daas, dat was het, zo deduceerden we. Een Maasdaas, deduceerden we verder, want we reden juist voorbij de Maas.
Een Maasdaas… bah, die wil je niet in je auto (nee, geen Mazda, in dit geval) hebben. We verzochten haar dan ook vriendelijk doch dringend op te zouten, maar niks hoor... Madam reed brutaal wat kilometers mee. Nu hadden we ook een hoogzwanger familielid aan boord, en een hoogzwanger familielid en haar kind moet je, zeker in de laatste weken, tegen elke bedreiging van buitenaf beschermen, met je eigen leven als het moet.
Dat laatste bleek nou ook weer niet nodig; de auto op de eerstvolgende parkeerplaats een halt toeroepen om de Maasdaas in alle rust te kunnen verjagen, leek ons afdoende. En dat was het bijkans ook, ware het niet dat de Maasdaas hoogzwangerder (of hogerzwanger?) bleek dan Kleinezus, en haar niet schamele kroost in een paar kilometers tijd doodleuk op achterbank, zijportier en moeders’ shirt had uitgestrooid. Krioelen is misschien een te groot woord, maar er kropen intussen toch zo’n tien Maasdaasmaden door de auto.
En da’s dan gek, he?!
Toen ik tijdens de biologielessen over bloemetjes en bijtjes leerde, leerde ik dat vliegen, als ze HET gedaan hebben, eerst eitjes leggen, en dat dan uit die eitjes maden komen, die zich ongegeneerd volproppen en dan poppen worden en dan, eenmaal uitgepopt, vliegen.
Zo niet met de Maasdaas, blijkbaar. Een lui en gemakzuchtig beest, veronderstel ik. Het laat de Maasdaasmadenschaal gewoon achterwege bij de productie van nageslacht.

Groen van

2006-07-17T16:06:00.000+02:00

Nou, bijvoorbeeld dan dat je samen met je paps en mams staat te klussen in je nieuwe woning en dat er dan plotsklaps twee pliesie-agentes op je raam tikken en aanbellen, en dat je dan weliswaar een rein geweten hebt maar toch schrikt en je afvraagt of ze verhaal komen halen vanwege de min of meer illegaal in de laad-en-los-stand geparkeerde auto van je pluggenverwijderende vader, of vanwege de netgeschilderde, toch wel provocerend- dan wel alarmerend groene muur, maar dat ze dan "slechts" op zoek blijken naar Raul L. van wie je nog nooit gehoord hebt en die waarschijnlijk wat z'n kerfstok heeft en MIJN VERS VERWORVEN ADRES blijkbaar misbruikt als voor hem en de pliesie die 'm moet hebben, valse informatie.

Maar dat is wel het laatste om wakker van te liggen.
Dat zou ik hooguit doen vanwege die kleur op mijn muur, maar zelfs dat niet. Ik bedoel, mooi groen is niet lelijk (toch?).

(Zogauw ik mijn digitale camera technisch en mentaal heb klaargestoomd om deze kleur op dit toch best wel grote oppervlak (*slik*) überhaupt te kunnen vastleggen zonder dattie op tilt slaat, breng ik de schrik hier wel in beeld, goed?)

(Op zo'n kleurenstaaltje van hooguit twaalf vierkante centimeter in de winkel valt het vaak best wel mee met zo'n kleur, hoor.)

(En ik wilde eigenlijk paars, maar dat mocht dan weer niet van m'n normaalgesproken wijze zussen.)

Wegens geen vakantie gesloten tot de vakantie

2006-07-12T11:09:00.000+02:00

Nou ja... gesloten. Wie weet verschijnt er soms toch ineens een verhaaltje ofzo op deze stek, daarvoor gebeurt er in ieder geval genoeg. Bloggen is op het lijstje van wat er allemaal gebeurt en/of moet gebeuren tijdelijk helaas wel helemaal onderaan komen te staan, ondanks dat het tot de leukere gebeurtenissen behoort.
En wanneer het vakantie is, weet ik eigenlijk nog helemaal niet. Da's dan wel weer spannend, he... voor jullie en voor mij...

Akelig

2006-06-21T15:53:00.000+02:00

Ik vind het toch een beetje akelig.
Dat als je naar vrienden en bekenden met Gmail een mailtje stuurt waarin je schrijft dat je binnenkort gaan verhuizen en nog wat (tweedehands) spullen ter inrichting zoekt, en daarbij kwinkslaggerwijs even refereert aan de "aanbrekende vakantieperiode waarin vaak dingen ineens niet meer van pas komen en (schaamteloos) worden afgedankt, zoals honden (wat natuurlijk geen dingen zijn, maar dit even terzijde), die dan vlak voor de grens aan een boom worden geknoopt", en je leest dat mailtje een halve minuut na verzenden nog even na, dat er dan rechts in beeld ineens 4 ‘gesponsorde links’ verschijnen, naar 4 websites van resp. een bedrijf waar men een puppy en/of een bench kan kopen, een bekende (online)winkelketen waar je álles voor je uitzet kunt kopen (die bekende winkel waar collega-webloggert A. so ~~sad~~ happy van wordt), een bedrijf dat hondentoiletten voor in huis aanbiedt en een ‘organisatie’ via welke men “méér dan 7000 huurwoningen kan (ver)huren”.
En dan weet ik natuurlijk wel dat er niet iemand van vlees en bloed ergens (stiekem) mijn mail zit te lezen, heel errug snel op het Internet op zoek gaat naar ‘interessante, op mijn situatie aansluitende’ websites, en dan de links naar die sites in mijn mailbox weet te pleuren, maar toch…

Kleine, wondere wereld II

2006-06-10T18:16:00.000+02:00

Een heeeeeeele tijd geleden schreef ik dit logje. Een heeeeeel lang(dradig) verhaal wat je nu dan ook maar niet moet lezen. Daar is het veels te warm voor, vind ik. Waar het om ging, was dat ik gefascineerd was door de diverse voor mij (toen nog) raadselachtige (totstandkoming van de) verbanden tussen (schrijvers en lezers van) weblogs in Weblognederland. Ik schreef even hoe ik tot webloggen was gekomen en welke weblogs ik hoe, en waar, had gevonden. O.a. dat ik het weblog van Ary he-le-maal zel-luf had gevonden, en dat van Paool via Peet.
Nu ben ik opnieuw gefascineerd, en vraag me af of Ary en Paool, naast de paar lieve mensen uit vrienden- en familiekring mijn trouwste bezoekers, elkaar via dit nederige logje hebben “gevonden”. Want dat ze elkaar(s weblog) hebben gevonden, dat heb ik heus wel in de gaten.
En da vinnik leuk! En het doetternietoe hoe, hoor. Kwillut nie eens weten. Tis gewoon leuk, grappig ook, om “overal” (op het web) “bekenden” tegen te komen.
Nou, dat.

p.s.
Als het waar is, dan is dat wel mijn derde (onbewuste en/of –bedoelde maar) succesvolle koppelpoging, he…
’t Kan ook zijn dat Peet ze gekoppeld heeft; op Toblijn zijn ze nl. ook al ‘ns allebei gesignaleerd.

p.s.
Denk nou niet dat ik jaloers of een stalkert ben.

Geschil

2006-06-03T17:15:00.000+02:00

Hoewel ik een aardig leuk keukenprinsesje ben - ik kan best wel goed afwassen en nog beter koken - heb ik de laatste tijd van koken / eten / eten koken een beetje een potje en me er met een jantje-van-leiden-met-Franse-slag vanaf gemaakt. Dat komt omdat ik het zo druk heb (gehad) weetjewel. Met vooral het uitvoeren van ontwerpopdrachten voor school en voor heuse opdrachtgevers. Dus passeerde in de afgelopen weken vaker dan gemiddeld af-voer als pizza en frites de menu-revue.
Zo haddik van de week van die kant-en-klare gebakken aardappeltjes. Nee, niet dat je die dan gebakken en warm en al, zo in de buurtsupert koopt, he he. Nee, die zijn dan al voorgekookt of zo en die hoef je dan alleen maar in de pan met een laagje vet te laten glijden en 'ns omgooien.
Die ik had gekozen, waren voorbereide aardappeltjes mèt schil. Dat leek me wel 'ns lekker.
En dat waren ze ook. Lekker. Zonder meer.
Maar wat ik dan weer niet snap, he... dat een onsje van die krengen mèt schil aso veel duurder kost dan die zonder schil. Ik bedoel... een schilletje meer of minder (moeten) schillen (door producent dan wel consument)... dat schilt nogal, niet?

Eerlijk duurt het kortst

2006-05-29T10:54:00.000+02:00

Ik heb niks tegen trouwen of getrouwd zijn, hoor. Heus niet. Sterker nog: bij elk jawoord dat ik live heb aanschouwd, heb ik wel een traantje weggepinkt, geloof ik.
Maar ik ben niet getrouwd, en dat wil ik voorlopig ook zo houden. Want het is me een partij handig, zeg, niet getrouwd zijn.

Voor een juist begrip dient u toch even te weten dat mijn partner ‘de Vries’ met zijn achternaam heet (hoewel ik eigenlijk niet zo graag smijt met privacygevoelige informatie op het wereldwijdeweb… maar ach… de happy few op dit weblog nemen hun geheimhoudingsplicht in acht). Voor een verder juist begrip, moet u weten, moet u weten dat ons telefoonnummer ergens geregistreerd staat op naam van de Heer of Mijnheer de Vries.
Voorts is het handig als u zich even realiseert dat men als vrouw, aangaande allerhande financieelachtige zaken als hypotheek, pensioen, verzekeringen, abonnement op de Volkskrant, AD of Telegraaf, telefoonabonnement, etcera, tegenwoordig net zo veel, zo niet méér, verstand en te vertellen heeft als willekeurig welk ander geslacht, ook als zij niet getrouwd is en/of de familienaam van haar partner niet draagt.
Soit.

Negen van de tien keer dat hier de telefoon gaat en ik die beantwoord, gaat het gesprek dat volgt als volgt:
- “Met Claudy.”
- “Ja, goede……… (vul op de puntjes in: morgen, middag of avond, afhankelijk van wat jij als lezer denkt dat het tijdstip van het betreffende telefoontje ongeveer is), u spreekt met H. Huppeldepup van ….” (vul op deze puntjes in: naam van bedrijf dat of instantie die denkt je telefonisch iets aan te kunnen smeren)
- “Ook goede………”.
- “Spreek ik met Mevrouw de Vries?”
- “Nee.”
- “Oh… ehhh… tja…”
Zeven van die negen van die tien keer houdt het telefoongesprek hier ongeveer op. Callcentralist(e) heeft blijkbaar maar één scenario (aangeleerd gekregen) en weet zich geen raad. Kan er nog net een benepen “Sorry, dan ben ik aan het verkeerde adres. Dag.” uitpersen.

Eén van die negen van die tien keer hoor ik na “Oh… ehhh… tja…” een klik: callcentralist(e) is (nog) niet vollédig van het apropos en schakelt over op het éne andere scenario dat paraat is, scenario 2.
- (scenario 2a:) “Is Meneer of Mevrouw de Vries dan misschien thuis?”
- “Nee” of “Dat weet ik niet” (afhankelijk van hoe mijn pet staat).
- (is callcentralist(e) op zijn/haar best… scenario 2b:) “Weet u dan misschien wanneer we (‘we’???) Mijnheer of Mevrouw de Vries kunnen bereiken?”
- “Nee” of “Misschien” of “Ja” (afhankelijk van hoe bij mij de vlag erbij hangt).
- “Dan proberen we (‘we’???) het op een later tijdstip nog eens.”
- “Uitstekend.” (ja, ‘probéren’ is toch altijd goed?)

Die ene keer van die negen van die tien keer die nog overblijft, heb ik een héél slimme, flexibele, zelfdenkende callcentralist(e) getroffen. Die huppelt onverschrokken vlak voor het einde van scenario 1 met het grootste gemak naar scenario 3.
- “Spreek ik dan misschien met de pártner van Meneer de Vries?”
- “Misschien” of “Ja” (afhankelijk van hoeveel credits ik de callcentralist(e) wil geven voor het feit dat hij/zij mijn ware identiteit heeft weten te achterhalen).
Als beloning voor zoveel doortastendheid, geef ik de callcentralist(e) dan meestal de gelegenheid zijn/haar praatje af te draaien, voorzover die gelegenheid dan al niet genómen is door Mr. of Mrs. Zogemakkelijkbentunietvanmeaf.
Zonde wel, van zijn/haar tijd. Ik heb namelijk maar één scenario als dè hamvraag “Wilt u misschien gebruik maken van dit prachtige, eenmalige, voordelige, geheel vrijblijvende aanbod?” wordt gesteld: “Nee!”

Elke keer blijf ik toch weer verbaasd, èn gniffelend, achter. Verbaasd dat ik met zoveel eerlijkheid en correctheid deze mensen weet “af te poeieren”. Verbaasd over hoe star en dom de mens aan de andere kant van de lijn lijkt te zijn.

Nou is het van míj misschien weer niet zo slim om deze tekortkomingen van (de mensen van) het callcentre bloot te leggen op het WWW, en mijn geheime wapen prijs te geven. Voor je het weet worden ze allemaal naar de bijscholing gestuurd om wijsneuzen als ik voortaan de baas te zijn.
Maja… mijn weblogje wordt toch alleen maar door slimme, flexibele, zelfdenkende mensen niet van gisteren gelezen.

Toch?

Noten
1. Já, ik weet ook wel dat je tegenwoordig de naam van je partner helemaal niet hoeft aan te nemen als je trouwt.
2. Omwille van de privacy zijn de namen en telefoonnummers van betrokkenen in bovenstaand verhaal veranderd (uitgezonderd ‘Claudy’ en ‘H. Huppeldepup’).

Je zou er uitslag van krijgen

2006-05-20T16:20:00.000+02:00

...and here are the results of the formerly-doubting Cavean jury...

Wellusnietus

2006-05-17T15:20:00.000+02:00

Moeten we weer alwéér...
Nick Cave concert Den Haag
Hoewel...
*Claudy plukt bloemetje met heel veel bloemblaadjes eraan* :
~~we gaan wel~~
~~we gaan niet~~
~~we gaan wel~~
~~we gaan niet~~
~~we gaan wel~~
~~we gaan niet~~
~~we gaan wel~~
~~we gaan niet~~, want het is zo fckng outrageous dúúr... godallemachtig
~~we gaan wel~~
~~we gaan niet~~
~~we gaan wel~~, want elke keer kan voor het allerlaatst zijn, en is het niet de laatste keer dan is het de volgende keer nóg veel erger duurder, en wat - *Claudy praat zichzelf moed in en zoekt koortsachtig naar goede argumenten voor 'wel'* - kan mij het ook eigenlijk schelen...

Kortom, ik twijfel nog een beetje.
Ja, ik klaag 'ns over prijzen, en da's nie zo "des Claudy's", maar is een dikke €70,- (= duurste rang + servicekosten + verzendkosten) eigenlijk niet belachelijk veel geld voor een concert?

Ja! Zeggen jullie d'r nou ook 'ns iets van!

De eerste concertkaartjes die ik kocht (omstreeks 1985) kostten f7,50 (gul-den, hè!). Dat was dan wel voor de Frank Boeijen Groep (no offense!) in buurthuizen in plaatsen waar niemand ooit van gehoord had. Iets later betaalde ik wel 'ns voor 'grote namen' als bijvoorbeeld Bowie f40,- ofzo. Cave 3 jaar geleden in de HMH: €35-40.
Dit zo 'ns ter (mijner) vergelijking ende overweging.

p.s. Kleinezus... we gaan wel, hè?

Beautiful Balloon

2006-05-13T22:33:00.000+02:00

Om hun beider 40e verjaardag 'ns goed luister bij te zetten, hadden vriendinnetje K. en haar lief R. vanavond een ballonvaart georganiseerd voor met familie. Ik ging mee naar de vertrekplek om ze uit te zwaaien, en kiekjes te schieten.
Het had er de afgelopen dagen om gehangen of de behouden vaart wel of niet door kon gaan. Zulks is afhankelijk van diverse (weers)omstandigheden, zoals je weet. Maar de laatste uren voor het geplande tijdstip van vertrek zag het er toch allemaal wel gunstig uit. Dus vertrok het gezelschap goedgeluimd naar O. van waaruit vertrokken ging worden.
Op het 'moment supreme' bleek er toch te veel wind te staan bij de vertrekplek om de ballon goed en veilig verticaal te krijgen. Zoals je op de foto kunt zien, is er wel een serieuze poging in die richting gedaan.

Een béétje pijnlijk (meer voor de kapitein dan voor het gezelschap dat toch wel lol enzo had) was het dus wel toen, na lang wachten, veel vijven en zessen en wikken en wegen, kan het wel kan het niet, ongeveer op het moment dat de boel werd afgeblazen, een andere ballon doodleuk en -gemoedereerd kwam overvaren:

(Voor de goede orde: het wel of niet kunnen, de te vele wind, hadden betrekking op het rechtop krijgen van de ballon, en niet zozeer op of er wel of niet gevaren kon worden. De doodleuke ballon is blijkbaar ergens vertrokken waar dat wel prima kon.)

Slachtgedachten

2006-05-10T20:31:00.000+02:00

Het was weer eens zover vanmiddag. Ik naar de mondhygiëniste. Die houdt huis bij de tandartspraktijk in het dorp waar ik getogen ben. Dat is heus op fietsafstand, en ik fiets heus graag, maar ja, ik moet wèl nog een werkstuk maken en voor een tentamen leren vóór aanstaande zaterdag. De auto biedt dan uitkomst. Qua efficiëntie dan wel tijdsbesparing zeg maar.
Dus ik met de auto naar B-E (sorry, pappie en mammie, dat ik niet op een bakkie ben gekomen, maar ja, ik moet wèl nog een werkstuk maken en voor een tentamen leren vóór aanstaande zaterdag). Jullie weten nog wel dat het vandaag (weer) een zonnige, warme dag was. In de auto stond natúúrlijk ~~Delavega~~ Nick Cave op.
Het spijt me echt heel erg dat ik jullie, lievelezers, zo ongenadig om de oren sla met Nick Cave (not). Maar ja, die man heeft gewoon altijd wat te vertellen en ~~wéér gelijk~~ ~~weergelijk~~ al-tijd gelijk (qua weer en anderszins):

Dit kwam dus - geenszins zo door mij geregisseerd - uit de speakers (net toen ik langs de villa van Corry Konings reed). Alles klopt: zon - hoog - hemel - ik ben - auto - drijvend (warm weet je wel) - abattoir (mondhygiëniste weet je wel).

Nee, ho... nu gaat het de verkeerde kant op. De associatie abattoir/mondhygiëniste is in mijn geval geheel misplaatst. Tussen twee afbikmomenten door, ~~beet~~ mompelde ik mondhygiëniste toe dat ik zó in slaap zou kunnen vallen, en liever bij de mondhygiëniste zit dan bij de kapper (sorry schoonzusje). Bij wijze van spreken dan.

Heeft dat iets masochistisch eigenlijk?

Ram-melaar

2006-05-08T15:34:00.000+02:00

*gniffel* He he he... onze Nijntje heet in het Zweeds Rambo, lees ik net in de VPRO-gids. He he he... *gniffel*

Vriend van

2006-05-06T14:02:00.000+02:00

Kort geleden schreef ik dit, bijna een jaar geleden schreef ik dit, en vanmorgen las ik dit:

Nu durf ik gerust hartelijk (uit) te lachen (ook al ~~ga ik over lijken~~ gaat het over doden en over herdenken en heb ik respect voor de doden-(herdenking)).
Hoewel ik niet precies kan uitleggen waarom. Het zit 'm vooral in dat 'Vriend van Pim', geloof ik (en dan vooral de context waarin dat staat). Dat klinkt zo ... eh ... tja ... uhhh ...
Aaah, help me 'ns een beetje.

(O.a. misschien omdat ik (ook) ineens aan de film 'Rent a friend' moet denken, en dat een grappige film is?)
(En waarschijnlijk ook omdat die 'Fortuynisten' er nog altijd een zootje van weten te maken, zelfs van een herdenking. Zieluhg! Ze vragen er om, uitgelachen te worden.)

Hij weet het beter

2006-05-01T20:03:00.000+02:00

Zonet ging ik de afwas van gisteren doen. Om dit karwei iets te veraangenamen, zette ik een CD'tje van mijn goede vriend Nick Cave op: 'No more shall we part'.
Op een gegeven moment kwamen - oh, toeval - deze woorden voorbij (aan het begin van het 3e nummer):

Ik snapte nooit zo goed waar hij het over had... mei, en dan regen ende kou? Echt niet, Mr. Cave. (Je kunt dan wel oorspronkelijk uit Australië komen, maar zó zijn we niet getrouwd.)
Na vandaag weet ik wel beter.

Cave heeft gelijk!
(Cave for President!)

Optelsommetje

2006-04-30T13:01:00.000+02:00

1. Net als veel webloggers (die ik lees) heb ik katten - 3 stuks - katers - waar ik dol op ben
2. Net als ~~veel~~ alle katten, zijn (mijn) katten fotogeniek en een dankbaar fotografie-onderwerp
3. Net als veel webloggers (die ik lees) heb ik een digitale fotocamera waar ik best leuk mee overweg kan
4. Onder het motto 'Beter goed gejat, dan slecht bedacht' ben ik soms een beetje een meeloper dan wel na-aper

Ergo:
Net als veel webloggers heb ik (sinds vandaag) ......(trrromgerrroffel)......
Mijn Eigen Flickr-Fotopagina!!!

p.s.
Voor de lezers die wat minder op katten zijn gesteld (Pajos...? John...?) een geruststelling: klikken-op-Flickr is (nog) niet verplicht, en er komen heus ook wel foto's van andere modellen op te staan.

Gefopt

2006-04-27T19:48:00.000+02:00

Erg origineel ben ik met het ‘thema’ van dit logje niet – o.a. zij ging me voor, en met haar waarschijnlijk nog vele anderen – maar het is dan ook een dankbaar onderwerp: hoe je (zoekende) surfers van divers pluimage onbewust soms fopt met je (oude) weblog.
Neem de dierenliefhebbers. De dieren(lief)hebber die – misschien wel dringend – met Google zocht naar informatie over hoe hij/zij zijn/haar konijn moet schminken, kwam in ieder geval alvast bedrogen uit toen hij/zij in het Google-resultatenscherm klikte op ‘Avonturen… etc.’. Ik weet niets van schminken, laat staan van konijnen -. Ik heb geen medelijden met deze “beestachtige” bezoeker om zijn/haar vruchteloze bezoek aan mijn webstek. Eigen schuld, dikke bult, en na-na-na-na-naah (*Claudy trekt lange neus*); wie zijn dier wil beplamuren met make-up of schminck – je reinste mishandeling - heeft hier niks te zoeken.
De (oprecht) dierenliefhebbende zoekende die wil weten hoe lang een cavia slaapt – ach gut, wat liiiiiief – kwam ook niet veel verder toen hij/zij hier belandde. Ik heb ooit een cavia gehad (wat zeg ik… méérdere, en dan allemaal inteelt maar dat was de schuld van Mort (bijnaam), de mannetjescavia van Kleinezus) en ik weet álles van slapen, maar van de slaaptoestand van de cavia dan weer niet zo, want ik sliep altijd als mijn cavia sliep.
Eerlijk is eerlijk: de vele mensen met een identiteitscrisis heb ik een heel eind op weg geholpen met een paar verhaaltjes hiero. (Dat is vast en zeker te danken aan de 8 maanden dat ik Psychologie studeerde.)
Maar wat zal de man of vrouw die op het punt stond op vakantie naar Italië te gaan, zich bij het inpakken van de reistas plotsklaps afvroeg of het ondraadloze scheerapparaat eigenlijk wel in de wandcontactdoos op Sardinië past en of er misschien wel een verloopstekker aan te pas moet komen, en 10 minuten voor sluitingstijd van de winkels op Internet koortsachtig op zoek gaat naar een antwoord op deze vragen, gebaald hebben toen hij/zij bij deze race tegen de klok op deze plek totaal zinloos tot stilstaan werd gebracht; het enige wat ik van wandcontactdozen weet, is dat de mijne dankzij een rotsprong van één der katten ooit onder de Chocomel zat (of juist niet… zelfs dat weet ik niet eens).
Maar wat te denken van degene die, ongetwijfeld wanhopig want toch een lastig probleem hebbend, op zoek was naar een remedie tegen ‘kotsen bij pijpen’. Vlak voor het er weer ‘ns van moet komen, radeloos op het web nog gauw op zoek naar DE Gouden Tip over hoe het anders kan. Aanbeland op een website waarvan de titel notabene begint met ‘Avonturen’. Ai, die heb ik grof ~~gefopt~~ teleurgesteld; ik weet niks van kotsen…

Raam, ruit en reflectie

2006-04-22T15:18:00.000+02:00

Gisteren in het regiokatern van het Brabants Dagblad:

Ik lees de twee artikeltjes en ik proef mogelijkheden.
Constructieve, vruchtbare mogelijkheden voor de (vier) hoofdrolspelers in deze (twee) op zich nare situaties.
Jullie ook?
(Zo ja, welke?)

En proeven jullie ook dat ik het op dit webstekje de laatste – pak ‘m beet – twee weken blijkbaar moet hebben van andermans leed, verhalen en toestanden (zie het vorige logje, het logje dáárvoor, en de deze)?
Dát noopt tot (zelf)reflectie en het stellen van (retorische) vragen: ben ik een slachtoffer van dit voyeuristische tijdperk, heb ik hinder van een writer’s block (en wie weet daar trouwens een goede, mooie Nederlandse term voor?), heb ik te weinig tijd voor verhaaltjes-geheel-uit-eigen-koker, hèb ik geen verhaaltjes-geheel-uit-eigen-koker (lees: zijn mijn leventje en ik saai (aan het worden)), heb ik geen tijd voor leed-of-toestanden-uit-eigen-doos, hèb ik geen leed-of-toestanden-uit-eigen-doos (lees: ben ik domweg gelukkig (aan het worden)), is de muze (hè…? wiè?) misschien op vakantie, ……, ……, …… ???

Weet je wat: als jullie deze vragen, de eerste twee uitgezonderd, nou ‘ns lekker niet gingen beantwoorden, en mij dit nauwelijksietszeggend logje “vergeven” ......

(Strak plan.)
(Al zeg ik het zelf.)

Over de doden niets dan goeds

2006-04-11T10:38:00.000+02:00

Reve is niet meer. Ik heb nooit iets van hem gelezen. De laatste dagen wel veel óver hem. En dan wordt er volop gediscussieerd over wie hij nou (echt) was, hoè hij nou echt was, en wat moet je dan nog geloven?
Ik zoek het maar dicht bij huis en vertrouw op de informatie "uit de eerste hand": Grotezus (en Pajos en GrBr) over Reve.

(Als je het linkje volgt kom je op een héél lange webpagina met héél veel verhalen. Mijn advies: als je de betreffende pagina voor je hebt, toets Ctrl+F (zoekfunctie) en tik in het veld achter 'zoeken naar': achterbank.)

Interpunctie en ge(d)oog(st)beleid

2006-04-06T19:27:00.000+02:00

klik en lees een stukje

En dit is dan die flyer, d.w.z. één van de twee koppen ervan:

Kijk, dat noem ik nou nog 'ns een stimulerend ge(d)oog(st)beleid.

Maar dat is vast niet wat de gemeente voor o(o)g(st)en had.

(En inderdaad, als je de boel dan nog 'ns goed bekijkt, zie je dat de 3 puntjes aan het eind van de kop eigenlijk 1 dubbele punt (:) hadden moeten zijn (en er op de i van 'dit' misschien wel een accent (grave of aigue) had moeten staan). Na deze kop volgt nl. in de 'body(tekst)' een opsomming c.q. uitleg van de nare dingen die je als hennepkweker of wietteler kunnen overkomen als je gesnapt wordt.)

Hmm... die professionele tekstschrijvers toch af en toe...

Claudy etymologieert wat

2006-04-04T13:14:00.000+02:00

bedbriefje zn. ‘intercollegiale, schriftelijke boodschap, wens, mededeling, enz. gecommuniceerd via het voor een collega gedekte bed’
categorie: geleed woord, leenwoord
geolinguïstische herkomst: Nieuwnieuwlands ‘intercollegiale, schriftelijke boodschap, wens, mededeling, enz. gecommuniceerd via het voor een collega gedekte bed’ [2001 – I. Herrewijn – te G.], overgenomen uit het Oudeekhools [19?? – bedenker onbekend – te H.]
explicatie: Voor het eerst waargenomen omstreeks 1997 op Woonvoorziening Eekhool te H., een “GVT” (Onl.) van Stichting Amarant (vml. Mgr. Zwijsenstichting). Later overgenomen op Woonvoorziening Nieuwland te G., eveneens een “GVT” (Onl.) van Stichting Amarant (vml. Mgr. Zwijsenstichting).
In dit soort 'Woonvoorzieningen voor mensen met een verstandelijke handicap' worden door de begeleiders zgn. slaapdiensten gedraaid, die doorgaans beginnen om 16.00u en eindigen de volgende dag rond 9.30u. Van ± 0.00u tot ± 6.00u kan de dienstdoende medewerker in principe slapen, maar is te allen tijde (door bewoners) voor calamiteiten oproepbaar.
(op WV Nieuwland:) Aanvankelijk werd het bed voor de slaapdienstdraaiende medewerker gedekt door bewoonster(s). Later dekte de slaapdienstdraaiende medewerker zelf zijn/haar eigen bed in de loop van de slaapdienst.
Vanaf ongeveer 2001 maken collega’s die ‘uit de slaapdienst komen’ ‘s ochtends het bed voor de collega die die dag ‘de slaapdienst ingaat’ gereed. (Het betreft hier immers ~~de softe~~ een sociale sector.) Collega I.H., die tussendoor enige tijd op WV Eekhool werkzaam was geweest, nam dit fenomeen van daaruit mee, en introduceerde en implementeerde het op WV Nieuwland. Gelijktijdig vond (dankzij haar) de introductie plaats van het bedbriefje: een schriftelijke boodschap, wens of mededeling voor de volgende slaapdienstdraaiende collega, die met plakband op het (gedekte) hoofdkussen werd geplakt. Later – in tijden van plakbandschaarste – werden de bedbriefjes in het samen met badhandoek klaargelegde washandje gestopt, en dat is heden ten dage nog steeds zo, hoewel de plakbandmethode ook weer opduikt.
De bedbriefjes zijn doorgaans (geschreven op) zgn. memoblokblaadjes: witte papiertjes met een afmeting van ongeveer 8x8cm; bedbriefjes op A4-formaat worden echter ook met een zekere regelmaat waargenomen en heten dan bedbrieven.
Er is een duidelijke voorkeur voor (uitgebreide) boodschappen met een (actueel) persoonlijk tintje, en/of betrekking hebbend op de (Nieuwlandse) actualiteit, en voor RELONs. Briefjes met slechts ‘Welterusten’ of ‘Slaap lekker’ komen echter ook voor.

RELON zn. ‘eigen tekst op bestaande melodie, vaak bedoeld als raadseltje ter (lering ende) vermaak’, ook: verbijzondering van bedbriefje
categorie: neologisme, prograniem
geolinguïstische herkomst: CaClas [19?? – C.C. – te T.], wordt uitgesproken met een ‘Franse tongval’

explicatie: Duo CC houdt van liedjes, en maakt en zingt die graag zelf - al dan niet aangevuld met anderen als AG, N., T., R. - bij elke gelegenheid die zich daar ook maar enigszins voor leent. Tijdens een van hun liedjesavonden in 'Studio Cuisine' of 'Studio Salle de Bains' (al dan niet ter voorbereiding van een specifieke gelegenheid) ontstond op een of andere manier het fenomeen en/of het woord RELON, een afkorting dan wel samentrekking van ‘Raad Een Lied Of Niet’, hetgeen ooit een in sommige subculturen populair radioprogramma was.
Hoewel (dus) niet ontstaan als bedbriefje, ontleent de RELON zijn uiteindelijke bestaansrecht daar wel aan; hoewel niet ieder zich van de RELONstijl bedient, is de RELON de populairste onder de bedbriefjes, ondanks dat hij de collega soms slapeloze nachten bezorgt.
In principe kan men met de RELON (inhoudelijk) alle kanten op, maar een persoonlijke en/of actuele inhoud geniet de voorkeur. Daarnaast geldt de ongeschreven regel: hoe dikker ‘het’ er bovenop ligt, hoe beter.

bedbriefjes, waaronder veel RELONs,

gevonden bij C.'s Nieuwlandbed [200? - heden]

Ik wil maar zeggen, wie wat bewaart...
... die heeft een heel leuke verzameling leuke briefjes.

Allee

2006-03-30T15:27:00.000+02:00

De één z'n dood is de ander z'n brood niet:

Geluk bij een ongeluk: voor onze portie straatkrant moèten we nou wel, allee, naar Edinburgh (of Groot-Brittanië in 't algemeen voor mijn part).

3x raden

2006-03-27T20:24:00.000+02:00

Raadseltje 1
Waarvan is hier sprake?

A) Ik ben monddood gemaakt
B) cayaya.blogstop.com
C) Ik word gecensureerd
D) Anders, nl.: ............
E) Geen mening

ontknoping (klik)

(Het volgende raadseltje pas lezen / beantwoorden als de ware toedracht van raadseltje 1 aan het licht is gekomen)
Raadseltje 2
Wat kwam er uit mijn (uit elkaar gehaalde) toetsenbord tevoorschijn?
(alleen voor (her)kenners / intimi)

Raadseltje 3
Het toetsenbord moest nog in elkaar worden gezet (ik had er natuurlijk eerst een foto van gemaakt) en ik dacht: "Kom, ik zet de PC alvast weer aan, kan ik bij dit k**karwei een lekker muziekje (bijvoorbeeld Nick Cave of Delavega) horen, ter genoegdoening.
PC blijft "hangen" bij dit 'opstartscherm':

(doordenkertje)

Waar gáát dit over?

2006-03-22T09:04:00.000+01:00

Door niet nader te noemen aanleidingen kwam ik gisterenavond laat nog even op de site van Wehkamp terecht.
(Nee, niet omdat ik vanwege de spring in the air ineens dacht dringend een nieuw minirokje nodig te hebben. Ik heb minirokjes en ik heb er de benen niet zo naar, dus waarom zou ik ineens dringend een nieuwe minirok nodig hebben?)
Ik nam er een kijkje bij de modellenwedstrijd. Wehkamp zegt op zoek te zijn naar (vlotte) modellen. Neejuh, niet naar vlotte modellen qua kleding, in de zin van dat je zegt: "Hé, die minirok van jou... diè heeft een vlot model (alleen hij staat je niet vanwege die benen)", maar naar vlotte modellen om hun vlotte modellen te showen. Naar mensen dus - mannen, vrouwen, mensenkinderen - die denken dat ze een vlot model zijn en kunnen showen. Iedereen mag meedoen; je maakt een foto van jezelf als vlot model, scant die in als je geen digitale camera hebt maar wel een scanner, en je laadt 'm op naar de Wehkampsite. No problemo.
Wehkamp zegt er nadrukkelijk bij dat "je trouwens geen topmodel hoeft te zijn om deze wedstrijd te kunnen winnen, een vlotte uitstraling is wat telt". Nou, ik kan je vertellen: het eerste deel van deze geruststelling van Wehkamp hebben heel veel mensen zich geen twee keer laten vertellen. Sjongejongejongejongejonge...
Nu ben ik eigenlijk echt niet iemand die zich mentaal en fysiek erg bezighoudt met (uiterlijke) 'schoonheid' (ik heb nog nooit een behandeling door een schoonheidsspecialiste ondergaan, hoewel dat heel geen kwaad zou kunnen, ik lees geen 'vrouwenblaadjes' over kleding en cosmetica, zalfjes met het gepatenteerde aminopeptidecomplex en glucidevangers ken ik alleen van als ik daar 'ns over schrijf, hoewel een lik van dat goedje op mijn gezicht heel geen kwaad zou kunnen, ik doe alleen dagelijks een flinterdun lijntje potlood op mijn oogleden) en anderen ernstig beoordeelt op uiterlijk. En ware schoonheid zit uiteindelijk toch van binnen, of niet soms? Maar er zíjn grenzen, in mijn ‘esthetische wereld’.
Dat de 3 toptiens (top 10 mannen, top 10 vrouwen, top 10 kinderen) die op de site staan, bemand, bevrouwd resp. bekinderd worden door de meest afgrijselijke krieps, is nog tot daar aan toe. Dat krijg je nou eenmaal met zo’n laagdrempelige wedstrijd (vergelijk: Idols); de eerste de beste lelijkerd met (digitale) camera, (scanner) en Internettoegang ziet zijn kans schoon. Los van de kwaliteit van wat er op staat, is de kwaliteit van de foto’s zelf in veel gevallen bedroevend; de meest sullige, slecht geschoten kiekjes passeren de revue.
En daarmee komen we bij de meest storende factor van het geheel: door zo bijzonder weinig (relevante) voorwaarden / eisen te stellen, laat Wehkamp zien zelf de wedstrijd en de deelnemers niet erg serieus te nemen. De actie is dan ook “geïnitieerd om het aantal bezoekers aan www.wehkamp.nl in de maand maart te stimuleren”, zo geven ze bij de actievoorwaarden onomwonden ende ruiterlijk toe. (Waarin het aantal bezoekers gestimuleerd moet worden, staat er dan wel weer niet bij, maar goed, flut is het allemaal toch al.)
Nou willen we Wehkamp in deze natuurlijk niet op haar wenken bedienen, hè? Niet klikken dus, hè, op de linkjes. Aan de andere kant: je bent natuurlijk reuze nieuwsgierig geworden naar het rariteitenkabinet aldaar. Dus ga je toch klikken op de linkjes. Of dat heb je al gedaan zelfs. Ik maak het dan ook wel erg laagdrempelig met die linkjes waarop je alleen maar hoeft te klikken. Maarre… niet doen, hoor.

Je hebt het niet gedaan, hè?!

Of toch…?

Zonder titel

2006-03-20T12:53:00.000+01:00

Let je 'ns een paar dagen niet op je andere webstek, die toch al op sterven na dood is, is het gastenboek (dus) ineens aangekomen met maar liefst 82 spamberichten.

Twee-en-tachtig!!! Hatsjekidee.

Fuckers.

Ik kan er niet eens een leuk weblogstukje van maken.

Dan maar redden wat er te redden valt:
Kijk, die 82 spamberichten zijn nogal zinloos, want geen mens die míjn webstekkie(s) bezoekt, heeft er iets aan. Het verwijderen van die 82 spamberichten, die ik één voor één moet selecteren door middel van aanvinken alvorens te kunnen verwijderen, is een vorm van geweld want de RSI in de rechterarm neemt met sprongen toe.
Ergo: zo veel spamberichten = zinloos geweld.

Dat dacht ik.
En toen dacht ik ook weer aan iets van De Vliegende Panters. Een paar regeltjes uit één van hun leuke liedjes, getiteld 'Zinloos geweld':
"... en als rozijnen liggen te wellen
terwijl het recept krenten vermeldt
hebben die rozijnen dan
zinloos geweld?..."

Mooi hè?!

Goede naam

2006-03-16T15:00:00.000+01:00

Ik reed weer ’ns ergens achter. Nu achter een lesauto van autorijschool ‘Haast’. Daar kún je dan allerlei dingen bij of van denken, niet? Van ‘Autorijschool Haast’.
Vorige week ofzo of een andere keer – ik weet het niet meer precies en het doèt er ook helemaal niet toe – zag ik een lesauto waarop reclame van ‘Autoschadebedrijf Jansen’. Dat stemt helemáál tot nadenken, als je ‘t mij vraagt.

p.s.
Omwille van de privacy zijn de echte namen van betrokkenen veranderd in fictieve namen (hoewel Jansen bijvoorbeeld een heus bestaande naam is en dus helemaal niet zo fictief) behalve die van ‘Haast’ natuurlijk. Zou ik autorijschool ‘Haast’ hebben zien rijden en daar dan iets bij hebben gedacht, en vervólgens hier de naam veranderen in bijvoorbeeld Jansen, dan zou het nergens meer op slaan, hè.
(Mocht ik worden aangesproken op het feit dat ik ongeoorloofd iemands goede naam misbruik voor mijn weblog, dan zeg ik gewoon: “Mijn naam is Haast, ……”.)

p.s.
Om me ervan te vergewissen dat ik ‘Autorijschool Haast’ niet gedroomd of gefantaseerd heb, of niet per ongeluk hierboven toch een fictieve naam gebruikt heb, heb ik ‘Autorijschool Haast’ net even opgezocht op Internet. Google gaf mij als zoekresultaat ook websites met ‘Autorijschool Haast-Recht’. Ook daar kun je dan in eerste instantie wel weer iets van denken. Maar dan zie je al snel dat ‘Autorijschool Haast-Recht’ gewoon in Haastrecht zetelt, en dan is het ineens een stuk minder spannend.

"Bij ons staat op de keukendeur..."

2006-03-09T18:07:00.000+01:00

Lieve lezers,

Help.

Vraag me niet waarom, maar ik ben ineens dringend op zoek naar (titels van) bekende liedjes die over eten, drinken, snoepen, snacken, happen, koken, bakken, wokken, braden, grillen, kokkerellen en dergelijke en zo meer, gaan.
Noem 'ns wat.
Asteblief!!!

En vergeet niet: we zitten nog in de brainstormfase, he.

Genre is voor de gelegenheid even niet belangrijk.

Actualiteit

2006-03-07T09:23:00.000+01:00

S1ngle, door Hanco Kolk en Peter de Wit
(op pagina 2 van het Brabants Dagblad van dinsdag 7 maart 2006)

Nou ja... ík heb het syndroom van Menière niet.
Maar voor de rest klopt het aardig.

Souvenir

2006-03-03T18:16:00.000+01:00

Ook in Groot-Brittannië heb je "zo’n" tijdschrift en "dito" verkoper. Bij supermarkt Sainsbury's in Edinburgh troffen Kleinezus en ik Jason. Jason is een sympathieke Schot uit Glasgow (toch?), die ons een 'Big Issue' wilde verkopen. Tot onze verrassing sprak hij behoorlijk goed Nederlands. Dat kwam, zo vertelde hij, doordat hij een aantal jaren geleden een aantal jaren in Nederland had gewerkt. In Eindhoven en ook even in – hoe toevallig – Tilburg.
Wij kochten een Big Issue van Jason, en Jason signeerde 'm hoogstpersoonlijk voor ons.

Jason is geen èchte dakloze. Nou ja… wat is 'echt' in zo’n geval. Ik weet het niet precies, ik kan (gelukkig) niet uit ervaring spreken. Jason heeft 's nachts in ieder geval altijd wel een dak boven z'n hoofd: dan slaapt ie een paar dagen bij die vriend op de bank, dan weer een nachtje bij die kennis, enzovoort. Iemand die, zoals Jason, op "die manier" dakloos is of een zwervend bestaan leidt, heet in Groot-Brittannië een 'Sofa-surfer'.
Weet je dat ook weer.

Bijna feest

2006-02-28T12:39:00.000+01:00

Ik weet het weer.
Ik was het even vergeten, maar een aantal carnavalsvierders was gisteren zo aardig me te helpen herinneren.
Te herinneren aan waarom ik zo’n hekel heb aan het carnavalsgebeuren, en me deze dagen het liefst in een comateuze winterslaap in een geluiddichte cocon zou hebben en houden [hè, wat een slechtlopende zin toch, maar a la(af)].
Ja hoor, een geboren, getogen, rechtgeaarde Brabantse I am. Enigszins katholiek opgevoed ook nog. Aantal jaren heus wel carnaval “gevierd”, zij het meer uit sociaalwenselijkheid dan uit een brandend verlangen. En met een pappa die nog ettelijke jaren getonpraot heeft, wat echt wel heul leuk was (zijn 10 (?) minuten durende verhandeling over ‘meer minderbroeders’ is legendarisch).
Dus je vraagt je af óf het kan, hoè het kan… maar het kan: IK HEB EEN HE-KELLL AAN CARNAVA-HALLL. [C. steekt, tussen het typen door, ter illustratie een vinger in haar keel].

En waarom?

Carnaval zoals het heden ten dage hier gevierd wordt (ik heb me laten vertellen dat het vroeger en (nu) in Limburg anders is), èn veel (nee, niet alle) carnavalsvierders van het hier en nu, zijn opdringerig en hypocriet.
Dáárom!
Gisteren ~~stond ik bij de bushalte~~ reed ik met de auto door de straat waar die bushalte waar ik vorige week stond, staat, op weg naar m’n werk, en voor ons reed een carnavalswagen. Tenminste, dat was de bedoeling. Eigenlijk was het een soort open huifkar (zonder huif dus en daarmee geen huifkar maar toch), aangehaakt aan een klein vrachtwagentje. Doordat er uitbundige, carnavalesk uitgedoste jongemannen in de soort huifkar zaten, was het een carnavalswagen.
Goed. De carnavalswagen reed met circa 5 km per uur over die circa 1,5 km lange straat van die bushalte, waar je met een gemotoriseerd voertuig gerust circa 50 km per uur kunt rijden. Maakte mij verder niet uit: ik had geen haast, ik was welgemoed, relaxed ook, ik zat warm en droog, ik had een lekker muziekje op staan (ja, Delavega, ja). Ik vond het wel best.
Dat dat niet, zoals vorige week, aan alle kanten van me afstraalde, kan ik niet helpen. Ik kan nou eenmaal heel ingetogen heel opgetogen zijn, hoor. De carnavalswagenjongemannen leken het allemaal echter heel anders te interpreteren: zij de grootste lol(broeken), vanwege carnaval natuurlijk en vanwege de lange, trage stroom voertuigen achter hen die zij veroorzaakten, ik een stuk verdriet dat ‘ns nodig het goede, vrolijke voorbeeld gegeven moest worden. Dat is in ieder geval hoe ik hun gebaren en mimiek interpreteerde. En misschien heb ik het mis, maar ik denk van niet. Het ‘boeh-geroep’-gebaar, nadat mijn eerste, oprecht vriendelijke glimlach blijkbaar niet volstond, was in ieder geval duidelijk. Zielenpoten.

En toen herinnerde ik me ook weer de beschimpingen die mij destijds ten deel vielen [Claudy barst nu in huilen uit… nee hoor… grapje… het kan/kon Claudy niks schelen, en voor de rest heeft ze het al lang verwerkt, dus], als ‘anders geklede’ en ‘opvallende haardracht hebbende’ punker(wannabe), op de 361 dagen per jaar dat het géén carnaval was.

Morgen is het mijn beurt. Morgen en de 360 dagen die er op volgen, ga ik vieren.
Ik ga ‘geen carnaval’ vieren!
(Heb ik het toch beter bekeken, dacht ik zo.)

Kstond vanmorgen bij de tramhalte...

2006-02-20T17:15:00.000+01:00

"Ik stond vanmorgen bij de tramhalte…"

Zo had dit verhaaltje kunnen beginnen. En zo begint het feitelijk ook trouwens, maar feitelijk gezien klopt het niet. Ik stond vanmorgen helemáál niet bij de tramhalte. We hebben hier geeneens een tramhalte.
Ik stond vanmorgen wel bij de bushalte. Of liever: zát. Terwijl de regen met bakken naar benee denderde, zat ik aan het stuur van m’n warme, droge Peusje, dat voor het rode verkeerslicht voor de bushalte stilstond. Ik bofte maar: ik zat er warmpjes bij, droog ook, ik kwam terug van m’n werk, èn… ik had een lekker muziekje op staan. Wat wil een mens eigenlijk nog meer?
Dat ik bij de bushalte stilstond, had ik aanvankelijk niet zo in de gaten. Terwijl ik toch regelmatig bij dat verkeerslicht bij die bushalte stilsta met Peus. Maar nu stond ik er niet zo bij stil, opgaande in de muziek en de warme, droge paar vierkante meters op wielen als ik ging. Het was slechts ik, Delavega, en warmte en droogte, samen veilig binnen, in een natte, koude en boze buitenwereld waarvan we ons verder niet meer zo bewust waren.
Zo behaaglijk als ik zat, zo voelde ik me ook (natuurlijk). En dus zong en bewoog ik uit volle borst mee. Het was swingen geblazen in de heilige koe. Het rolletje WC-papier zonder WC-papier en mèt tot ronde prop geknepen aluminiumfolie als nepmicrofoon, ontbrak er nog maar net aan.
Al wiebelend, deinend en draaiend, gleed mijn blik langzaam maar zeker naar rechts, en (toch) naar buiten. Daar ontmoette ie, slechts een metertje of drie verder, de blikken van een twintigtal ogen, behorend tot tot tussen afhangende schouders gedoken hoofden, die op hun beurt weer behoorden tot een tiental verregende, koukleumende, triestogende mensen, die als de spreekwoordelijke haringen in een tonnetje samengepakt stonden in het niet al te ruim bemeten bushokje, krampachtig trachtend niet nog natter te worden dan ze al waren, en ons – mijn lijf en ik die deden of het lekkerlente was - meewarig aanstaarden.

Zie je het voor je?
Toen ik de lichtelijke gene (*) van me afgeschud had, was ik nog geamuseerder dan ik al was.

Nee hoor, he-le-maal niet uit leedvermaak.

Overigens luisterde ik naar en zong en swong mee met ‘Surely’ van Delavega. Eén van de trouwe bezoekers van dít log heb ik op zíjn log onlangs nog geattendeerd op dit nummer / deze band. Sindsdien ligt de betreffende CD weer vaak in de CD-speler. En is een ander nummer ervan nu even favoriet. Klik in de kolom rechts op de link onder ‘Van welk een schoonheid’ en luister er naar. Als je wilt.

* (De situatie waarin Kennis R. te T. het refrein van het betreffende lied al fietsend door de stad luidkeels, zonder verdere context, zong en bleef zingen, is natuurlijk veruit genanter.
Zeker als je je bedenkt dat ie soms per ongeluk - het scheelt ook maar een paar lettertjes en klanken - 'head' zong waar ie 'hands' moest zingen.)

Irritand

2006-02-17T21:49:00.000+01:00

Een dag of twee trug las ik een logje. Vandaag stond ik m’n tanden te poetsen en toen moest ik aan dat gelezen logje denken. Niet zo heel vreemd, want dat logje gáát over tanden. Sterker nog: het gaat over schone tanden en kiezen. En over de welgemeende of zonodig dwingende adviezen van mondhygiëniste en tandarts. Dus voila, je poetst je tanden en je denkt aan een logje over frisse gebitten (15.02.2006).
Ik heb dat ook. Dat ik eens in de zoveel maanden naar de mondhygiëniste ga en allerlei adviezen voor m’n kiezen krijg. Niks mis mee, als je het mij vraagt. Zij is de deskundige en ze wordt er voor betaald. Dus.
Maar nou heb ik ook een electrische tandenborstel. Jahaa, C L A U D Y . H E E F T . E E N . E L E K T R I S C H E . T A N D E N B O R S T E L !!! Claudy heeft géén afwasmachine, Claudy heeft géén wasdroger, maar ze heeft WEL een electrische tandenborstel. Zo! Alleen, die electrische tandenborstel van Claudy heeft een mateloos irritante eigenschap. De electrische tandenborstel hapert na precies twee minuten onafgebroken te hebben gedraaid voor een seconde of wat. Dan gaat het dus een hele tijd lekker steady van zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz-zzzzzzzzzzzzzzzzzzz (2 min.) zeg maar, en dan even van rrr-rrr-rrr (seconde of wat) of zoiets. En dan weer 2 minuten zzzzzzzzzzzzzzzzzz enz.
Jaa, mmm, zeg maar, ik hoor ze al, voor de draad ermee, met die welgemeende adviezen:
“Dan istie nie goed opgelaaje!!!”
“Dan moet je ‘m ‘ns een keer goed schoonmakuhhh!”
“Dan issie onderhand misschien wel ‘ns een keer versletuh!”
Neehee, zeg ik dan op mijn beurt, dat is allemaal niet. Het hóórt er gewoon bij, al is het reuze irritant, zeg ik dan. Kijk, iemand of meerdere iemanden hebben ooit beweerd of bewezen dat (minimaal) 2 minuten je tanden poetsen ‘goed’ is. ‘Goed’ is dan weer zo’n relatief of subjectief begrip, maar dat zeggen ze. Daar kan ik verder ook niks aan doen. Dus “Kom”, zeiden die jongens van Braun, “daar doen we iets mee”. “We maken onze electrische tandenborstel zó dat ie na de ma-gi-sche 2 minuten de onwetende consument een signaal geeft dat het zo wel genoeg is met diens gepoets. Tijd is geld, klant is koning, gemak dient de mens en blah-di-blah”.
Dat ik nou eenmaal langer poets, omdat dat moet of omdat ik dat wil of omdat ik nou eenmaal een beetje traag ben, dáár wordt dan weer niet aan gedacht! Net zo min als aan dat er toevallig óók mensen zijn die kunnen tandenpoetsen èn klokkijken. “Nee, we kauwen (!) het ‘ns lekker allemaal voor. Leve de betutteling. En de sociale controle. En ~~Idols~~ Big Brother".
(Ja, ik denk nu dat er zelfs een verborgen cameraatje in die betuttelende tandenborstel zit, denk je niet?)
Weet je?
Het zou verboden moeten worden, tandenborstels met tijdmechanismes. Dat zou het. Alsof ik potjandikkeme niet zelf meer kan kiezen (!) hoe lang ik m’n tanden ga staan te poetsen. Er wordt te pas en te onpas vanalles verboden – roken, je legitimatie niet bij je hebben, enzo – maar de schandelijke belediging en laatdunkende bejegening van een hele tandenpoetsende natie… ho maar.
(Zal wel weer iets met ‘Ghedooghhhgrhhbelajt’ – om hen even te citeren – te maken hebben.)

Pot en ketel, klok en klepel

2006-02-15T22:41:00.000+01:00

Godallemachtig, wat word ik toch af en toe he-le-máál niet goed van dat slappe, wazige gelul. Ik bedoel, ik mag dan wel in 'de softe sector' werken, maar dat wil nog niet zeggen dat ik buiten m'n werktijden (ook) op dat vage gezever zit te wachten. Ja, niet dan?! Kom op zeg. To the point graag, astebliefdankuwel. Gewoon zeggen wat er verwacht word. Wat ik moet doen om het goed te doen, ja, zo moeilijk is dat toch niet. En vooral weten waar je het over hebt. Klok en klepel, weetuwel.
Pffffffff... . En zzzzzzzucht... .

Nee, lieve medewebloggers (en meeste zo niet alle andere bezoekers), voel je geenszins aangesproken. Ik heb het niet over jullie. Jullie logjes lees ik met smaak en graagte. Ik smul van jullie verhalen. Ook (juist?) als ze van een slap-geouwehoer-kaliber zijn of (op z'n minst) met een vette knipoog . Ik hou heus van een beetje of een beetje veel gelul, gezwets en geouwehoer. Als het maar gelul, gezwets en geouwehoer om het gelul, gezwets en geouwehoer is. Als de ouwehoer zichzelf (op dat moment) niet al te serieus neemt.
Maar áls het er dan een keer op aankomt, als het dan 'ns wel serieus moet: beide beentjes op de grond graag en terzake.

He, heerlijk, zo'n eigen webstek waar je ongegeneerd je ei kunt spuwen.
Ik ben het weer ff kwijt, hoor.
Bedankt!

Boekje van eigen deeg

2006-02-14T11:32:00.000+01:00

Gisterenmiddag kwamen Pajos en Kleinezus weer ‘ns spontaan op bezoek. Ze brachten ~~kersen~~appelflappen mee. We zaten die net lekker op te peuzelen en te keuvelen toen vriendinnetje K. mij – ook heel spontaan – met een bezoekje kwam vereren. Voor haar geen appelflap. We hadden immers slechts drie inmiddels aangevreten exemplaren, en hoewel we die graag met haar wilden delen – niets is immers te weinig om te delen, nietwaar – voelde zij zich daar te goed voor. Bovendien had ze juist een appel achter de kiezen. Toen maar een plakje blader- deeg in de oven gelegd.
K. werkt in de leukste en beste boekenwinkel van T. Kleinezus en zij babbelden daar wat over. Zo vertelde ze over haar (leuke) collegae, en dat één van hen er een x aantal uren per week voor voornamelijk de boekhouding is.
Ze vertelde dat, en sindsdien blijf ik me maar afvragen: wat doe je precies als je in een boekenwinkel aan het boekhouden bent? En of dat nou wel zo handig of gezond is voor die boekenwinkel.

De Heilige Drie-eenheid

2006-02-08T11:19:00.000+01:00

Mensen vragen me wel eens: "Hoe was het eigenlijk in Edinburgh, Claudy?". Anderen vragen: "Hoe was (het met) Nick Cave?'. En weer anderen vragen: "Hoe is het vliegen met Easyjet?".

Deze mensen en anderen zou ik het volgende willen zeggen:
In Edinburgh was het goed, fijn, mooi, mooi weer, geen regen, gezellig, sfeervol(k), sympathiek, bijzonder, lekker, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Nick Cave was goed, goed bij stem, in een prachtig theater, tof, op dreef, rauw en soms zacht, lekker, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Vliegen met Easyjet is goed, aan te bevelen, goedkoop, no nonsense, betrouwbaar, makkelijk.

Maar ja, na alle eerdere plezierige ervaringen met Groot-Brittanië, Nick Cave en Easyjet (waar wat mij betreft gerust ook 'RyanAir' gelezen mag worden), ben ik behoorlijk kritiekloos, zo niet haast dogmatisch, ten aanzien van deze drie fenomenen geworden.
Ik zou dus niet al te veel waarde aan mijn mening hechten als ik al die mensen die mij dit allemaal vragen, was.

p.s.
@ Ary: je krijgt de groeten terug!
@ Pollie (en andere geïnteresseerden): ff serieus, ik ben erg te spreken over vliegen met Easyjet. Het is, zoals ik al schreef, goedkoop en makkelijk (eenvoudig boeken via Internet, en als je, zoals wij een keer hadden, het vliegtuig mist, stap je gewoon op de volgende vlucht als daar nog plaats is natuurlijk, zonder extra kosten of gedoe). Geen (vieze) vliegtuigmaaltijd, maar die heb je ook niet echt nodig tijdens een vlucht van een uur ofzo. Geen toegewezen stoelen, maar gaan zitten waar plek is. No nonsense (dus). Ik heb wel het idee dat Easyjet in de loop van de tijd stiekem wel iets duurder aan het worden is. Dat geldt, volgens mij, (nog) niet voor RyanAir. Daar betaalden we vorig jaar augustus €0,99 (excl.) voor een enkeltje naar Londen, een lachertje. En als je, zoals wij, dichter bij Eindhoven ("thuisbasis" van RyanAir) woont dan bij Amsterdam ("thuisbasis" van Easyjet), is RyanAir dus nóg interessanter dan Easyjet.
Tot zover mijn reclamepraatje (zou het nog wat opleveren?).

Havin' a break

2006-02-02T00:07:00.000+01:00

Ik ben er héél ff tussenuit.
Naar Schotland (denk niet dat het ver is), weetuwel.
(Niet met North Sea Ferries, gewoon met Easyjet.)

Druk, druk, druk en belangrijk

2006-01-30T17:41:00.000+01:00

Nadat ie míjn moeder bij míjn overbuurvrouw had afgezet, kwam Pajos vanmiddag een kopje thee bij mij drinken (en nog een kopje, en nog een, en nog een, at een boterhammetje, een Snicker, blokjes kaas, nam wat rode wijn, maar dit terzijde) en we hebben een 'bietje gepraot en gebabbeld en gedaon'.
Blijkt dat álle kindertjes De Vet aanstaand weekend, los van elkaar (nou ja, Kleinezus en ik niet), op reis gaan en 'ons koude kikkerlandje' verlaten voor een aantal dagen. Grotezus gaat naar Rome, GrBr naar Nürnberg en Kleinezus en ik gaan naar Edinburgh, zoals ik overigens al láng verteld had. Allemaal dit weekend.
Maar nee hoor, niet allemaal 'on business'; dat is (in dit geval) alleen voor GrBr weggelegd. Hij boffen. De dames gaan allen voor de ontspanning en de leukigheid enzo.
Gelukkig zijn paps en mams onderhand oud en wijs genoeg om ze met een gerust hart 'ns een weekend alleen thuis te laten.

Grotezus heeft het overigens het beste bekeken, qua weer dan, he; in Rome is het nu zo'n 15gr. Lekkerrrrr hoorrr! In Nürnberg ligt sneeuw, en tja... Edinburgh... Ik twijfelde een tijdje terug nog over de uitspraak ervan, maar volgens mij is het nu gewoon Edinbrrrrr.

To wake or not to wake

2006-01-23T10:19:00.000+01:00

Eén van de prettige kanten van m'n betaalde baan, vind ik toch nog steeds de onregelmatige werktijden (ondanks dat ook ik wel 'ns een jaartje ouder word, en het schijnt dat naarmate je ouder wordt, onregelmatige werktijden minder plezierig worden), en dan vooral het feit dat ik meestal slaapdiensten draai, hetgeen betekent dat ik dan van 16.00u 's middags tot de volgende ochtend 9.30u werk*. Ik hoèf dus veel dagen in de week niet per se vroeg op te staan. En dat komt goed uit, want vroeg opstaan is nooit één van m’n grootste hobby’s geweest. Flink uitslapen, een gat in de dag slapen… dat hoeft nou ook weer niet, maar een met daglicht gevulde kamer als je je ogen opendoet… daar mag je me (midden in de nacht) voor wakker maken.
Toch gaat het me deze winter helemaal niet zo slecht af: (toch) vroeg opstaan. Dat is in verband met m’n werk dan wel niet nodig, maar hé, ik doe ook nog zoiets als een studie, en daarvoor moet ik toch enige discipline aan de dag leggen. Dat het allemaal best goed lukt, mag een klein wondertje heten, want – zo moge inmiddels duidelijk zijn – ik en discipline, ik en wekkers, dat blijven toch wat moeizame combinaties. Ik heb in de aard niks tegen wekkers, hoor, maar voor mijn elektrische wekker-die-om-de-9-minuten-automatisch-opnieuw-alarmeert ben ik in de loop der jaren echt resistent geworden. Het alarmgeluid wordt nog steeds door mijn oren geregistreerd, maar het signaal dat ermee wordt afgegeven – “Hupsakeetjes, d’r uit, lui ding dè ge bent!!!” – wordt niet meer opgepikt of verwerkt, daar onder mijn hersenpan. Het alarmgeluid wordt zelfs door een of ander magisch proces stante pede heel soepeltjes getransformeerd in een in mijn vroege-ochtend-droom heel passend element.
Moet of wil ik dus “op tijd” uit bed, dan ben ik aangewezen op m’n oude, mechanische rinkelwekker, die op ongeveer zeven veilige armlengtes van het warme bed vandaan staat. Ik vreesde de dag dat ik ook voor deze ouderwetse maar degelijke wekdienst immuun word.
Inderdaad: vreesde. Afgelopen weekend hoorde ik namelijk over een PRACHTIG alternatief voor het geval ook de mechanische wekker z’n uitwerking mist. Nog ouder dan de mechanische wekker – blijkbaar zelfs uit de nog niet eens zo lang vervlogen tijd dat de mechanische wekker nog geen gemeengoed was – maar volgens mij vele malen efficiënter. En ik hoef er alleen mijn voordeur eenmalig voor te verstevigen, daarna niks meer. En dan draag ik ook nog ‘ns m’n steentje bij aan de verruiming van de werkgelegenheid en aan het behoud van cultureel erfgoed of zoiets.
Geef mij dus maar een porder!

*Ja, en slaap, ja! Daarom heet het ook een slaapdienst. Hèhè.

Elk nadeel heb z'n voordeel

2006-01-19T11:27:00.000+01:00

Ik had min of meer beloofd om hier met regelmaat tot tranen bewegende muziek te droppen. De eerste keer dat ik dat deed

– muziek droppen – was op 19 november, de tweede keer – nu – op 19 januari. De regelmaat zit er dus in; dat kan me niet (meer) verweten worden.
Ten aanzien van de factor ‘tot tranen bewegend’ was ik wat voorbarig dan wel tunnelvisiehanterend: het lieke wat ik zometeen ga neerzetten, heeft me namelijk nog nooit tot tranen geroerd. Daar is het gewoon het lieke niet naar. Maar het is wel een HEEL lekker nummer. (Klik op de link onder het kopje 'Van welk een schoonheid' in de rechterkolom.)

Het stamt uit ongeveer 1984 (zo vertelde de Popencyclopedie mij net), en da’s ongeveer de tijd waarin ik me volop “bezig begon te houden” met muziek, aanvankelijk nog met vooral het mainstream-/ top40gebeuren. Dit nummer zou ik niet ‘mainstream’ willen noemen, en het is (dan ook) nooit echt een hit geweest, volgens mij. Voor zover ik me kan herinneren, is het me destijds in ieder geval min of meer ontgaan. Toch heb ik het blijkbaar, zonder me daarvan bewust te zijn, ergens, als een X-file ofzo, opgeslagen, en is het daar jarenlang latent aanwezig geweest. Want toen ik eenmaal met mijn computertje zomaar muziek kon binnenhalen, zonder naar de winkel te hoeven of m’n BASF-cassettebandje met de record-knop en pauzeknop ingedrukt, standby te hebben, was dit een van de eerste, zo niet het allereerste nummer dat ik moèst hebben. Het vinden en downloaden ervan kostte destijds veel geduld, weet ik nog, en het voelde dan ook als het vinden van een schat, denk ik, toen ik ‘m eenmaal binnenhad, op een verzamelCD’tje had gezet en eindeloos kon afspelen. Je Ik moet wel in een niet precies te omschrijven stemming zijn om het (lekker hard) te draaien en er zo van te genieten, maar dat is er een die ik toch wel vaak heb, geloof ik.
Ook in de auto doettie het goed trouwens:

The pros and cons of hitchhiking van Roger Waters

An angel on a Harley pulls across to greet a fellow rolling stone
Puts his bike up on it’s stand, leans back

and then extends a scarred and greasy hand
He said:
How ya doin bro?
Where ya been?
Where ya goin'?
Then he takes your hand in some strange Californian handshake

and breaks the bone
"Have a nice day, hehe"

A housewife from Encino

whose husband's on the golf course with his book of rules
Breaks and makes a 'U' and idles back

to take a second look at you
You flex your rod
Fish takes the hook
Sweet vodka and tobacco in her breath
Another number in your little black book

These are the pros and cons of hitchhiking
These are the pros and cons of hitchhiking
Oh babe, I must be dreaming

I'm standing on the leading edge

the Eastern seaboard spread before my eyes
Jump, says Yoko Ono
I'm too scared and too good looking, I cried
Go on, she says, why don't you give it a try?
Why prolong the agony? All men must die

Do you remember Dick Tracy?
Do you remember Shane?
"And mother wants you"
Could you see him selling tickets
Where the buzzard circles over
"Shane"
The body on the plain
Did you understand the music Yoko or was it all in vain?
"Shane..."
The bitch said something mystical
So I stepped back on the kerb again

These are the pros and cons of hitchhiking
These are the pros and cons of hitchhiking
Oh babe, I must be dreaming again
These are the pros and cons of hitchhiking
These are the pros and cons of hitchhiking
These are the pros and cons of hitchhiking
These are the pros and cons of hitchhiking

p.s.
Ik moest dit nummer net opnieuw downloaden (kreeg ‘m vanaf het verzamelCD’tje niet geconverteerd naar mp3), en bij LimeWire zit, net als bij veel uitwisselingsprogramma’s, een ‘chat’-functie. Iemand begon zomaar met mij te chatten, terwijl Roger Waters binnenliep, en vroeg hoe ik heet, hoe oud ik ben en wat ik aan het doen was. Beleefd als ik altijd ben, beantwoordde ik de nieuwsgierige vragen van Jasper, want zo heette ie. Toen vertelde hij zomaar dat hij ‘plaatjes van vrouwen’ aan het downloaden was, en hij vroeg of ik misschien ook ‘plaatjes van vrouwen’ had. Ik wilde bijna zeggen dat ik een ‘plaatje van een vrouw’ bèn, maar dat vond ik toch wat te overmoedig. Toen vroeg hij zomaar of ik naaktfoto’s van hèm wilde. Raar, hè? En toen zei ik: “Nee, asjeblief niet zeg, getverdegatver”. En toen was Jasper ineens zomaar weg. Raar, hè?

Hij had het nog zó gezegd

2006-01-10T16:22:00.000+01:00

Hij had het nog zó gezegd… die Broer van mij, in de rol van Goed-maar-een-oogje in-het-zeil-houdend-Heiligman: “Onderhoudt ‘m maar”. Een goed en welgemeend advies – een stekje moet je nu eenmaal liefdevol verzorgen, wil het uitgroeien tot een ferm gewas - dat gegeven werd in het gedicht dat deze Sinterklaassurprise

begeleidde, en dat ik tot voor kort achteloos in de wind geslagen lijk te hebben of heb.
Maar liefst twee hele weken was er niks nieuws onder de zon op dit webstekkie te beleven. Tot vandaag dus.

En is geen/niks nieuws dan ook goed nieuws?
Nah… mwah… niet in het bijzonder, nee. Ook geen slecht, hoor. Gewoon, neutraal.
Heb het gewoon druk gehad, o.a. met het maken en versturen van onze Nieuwjaarskaart, die gewoon zoals altijd veel te laat (vandaag op z’n vroegst, red.) op de diverse deurmatten is gevallen. En verder gewoon met het gewone andere achterstallige onderhoud - op het gebied van huisje (ruimen en poetsen), studie, administratie en dat soort ongein - dat (beg)in januari gewoon altijd nog omvangrijker lijkt dan in de rest van het jaar.
Saai hè.

(Goed voornemen: vakere en leukere stukjes schrijven op dit log.)

Poezzz

2005-12-27T10:41:00.000+01:00

I.M.

Suplies!

2005-12-21T10:02:00.000+01:00

Sinterklaasvierders... dat zijn we.
Toch vindt onze Sinttraditie ook dit jaar weer met de Kerstdagen plaats. Soms komt dat nou eenmaal beter uit.
Als je dan begin oktober al (digitaal) lootjes hebt getrokken, en er op dat moment nog van uit gaat dat je het rond 5 december viert zoals het hoort, en je besluit dan later toch om het op 25 december te doen omdat dat nou eenmaal beter uitkomt, dan krijg je ineens zomaar bijna 3 weken (extra tijd) cadeau. Toch? Dan zou je toch denken dat je dan rond bijvoorbeeld 21 december ofzo al lang en breed klaar bent met surprise maken, dichten en cadeautjes en tapas verzinnen, kopen en maken.

Nee, inderdaad!

Ho ho ho, ik ben doorgaans dan wel een alles-op-het-laatste-moment-doener, dit keer ligt het echt vooral aan een zeer traag op gang komende inspiratie, ja!
Ho ho hoe dan ook: vanaf het moment dat dit logje gepost is, ben ik alléén nog maar bezig met materialen kopen, daarvan een surprise in elkaar flansen [ ;-) ], gedichten maken (zeker voor GrBr een héél lang), cadeautjes kopen, tapas maken, ..., ...
Ik zal probéren om tussendoor nog wat te eten en te slapen, goed?!

Wil je trouwens weten wie ik heb? Klik dan hier. FAMILIE DE V. EN AANHANG EN SPRUITEN ZIJN UITGESLOTEN VAN DEELNAME! NIET klikken dus, Pajos, Tine en GrBr!

Hak op tak

2005-12-19T11:06:00.000+01:00

Vanavond Het Groot Dictee der Nederlandse Taal.
Ik ben een (Nederlandse) taalliefhebber, en in den beginne deed ik Het Dictee altijd “vrolijk” mee. Die vrolijkheid bleef al snel achterwege; met altijd (veel) meer fouten dan gemiddeld vergaat het lachen je al gauw. Al een paar jaar nu heb ik de pen, de inkt en het schrijfpapier maar in de secretaire gelaten. Daarbij: om één of andere reden moet ik altijd werken als het Het Groot Dictee-tijd is.
Net zoals vanavond. En da’s toch een beetje jammer, want Het Dictee van dit jaar is geschreven door Herman Koch. De VPRO-gids wijdt een artikel aan dit leuke feit.

Tja… die VPRO-gids.
Die kwam al eerder zijdelings ter sprake op deze webstek.
Ik ben geen TV-liefhebber/-kijker. Toch vind ik de VPRO-gids een fijn tijdschrift. Het is dan ook geen èchte TV-gids.
Behalve het artikel over Het Groot Dictee van Herman Koch, staat er deze week bij de film‘agenda’ het volgende in:

Is toch een tikkeltje bizar om te lezen als je enkele dagen ervoor dit in de krant las:

En verder stond er nog een artikel in over de nieuwe uitstraling en dito logo van de NOS. Dat spreekt mij als hopelijk-grafisch-vormgever-in-spé dan ook weer aan.

O, dus nou is het ineens míjn schuld

2005-12-18T18:59:00.000+01:00

De brandstof was bijna op en we hadden nog een lange weg te gaan, dus gingen we tanken. Het was een groot tankstation langs de snelweg en we namen pomp 14. Terwijl de slang erin hing, ik de hendel-of-hoe-heet-dat-ding stevig inkneep, maar de tellers en meters te lang helemaal niet liepen, hoorde ik vaag dat er iets werd omgeroepen waarin het woord dan wel getal ‘veertien’ in voorkwam. ‘Veertien’, was alles wat ik verstond, de rest werd meegenomen door de (stevige tot krachtige) wind (windkracht 4, aan de kust hard tot stormachtig, windkracht 6, draaiend van noordoost naar noord). Ik sloeg er verder geen acht op. (Ik was me op dat moment dan ook nog helemaal niet bewust van het feit dat wíj bij pomp nummer 14 stonden.)
Weer klonk er mededeling of iets dergelijks door de installatie, maar nu wat strenger: “… nummer 14… alleen… …ken… pasje”, en toen viel mijn oog op een klein briefje dat op het teller- en metervenster van de pomp was geplakt. Er stond op dat bij déze pomp alleen met een tankpas of pinpas kon worden getankt. R. had inmiddels het enorme bord dat op de kopse kant van onze pomp stond, ontdekt, met daarop in enorme letters de mededeling dat bij déze pomp alleen met een tankpas of pinpas kon worden getankt.
Er was dus geen vuiltje aan de lucht, want wij hèbben gewoon zo’n pinpas. Toch zat ik alweer achter het stuur om de auto snel naar nummer 13 te dirigeren. Nummer 13 had nl. niet zo’n briefje op z’n venster, en al helemaal niet zo’n enorm bord met enorme letters op z’n kopse kant. Het tanken daar ging dan ook zonder horten of stoten.
Bij de kassa meldde ik me, nogal gevat maar vooral héél erg ontwapenend met: “Ik ben het domme blondje van nummer 14”. Er verscheen een voorzichtig glimlachje om de mond van de kassamedewerker. Voorzichtig, hetgeen, wat mij betreft, op dat moment nog van alles kon betekenen. Hij sprak verder niet.
R. deed er een schepje ontwapening bovenop met een opmerking, meer nog tegen mij dan tegen de kassaman, in de trant van: “Tjonge, dat we dat bórd niet zagen…”. Het glimlachje van de man werd iets groter, hoewel nog steeds wat zuinigjes. Ik dacht dat hij de situatie misschien ook ‘wel grappig’ vond. Of dat ‘m niks kon schelen maar dat ie gewoon wat (standaard)vriendelijkheid wilde laten zien.
Toen alle noodzakelijke handelingen en formaliteiten geklaard waren, en de kassaman ons de kassabon overhandigde, zei hij: “Tja, dáár komen nou al die ongelukken op de weg door. Door mensen die niet goed kíjken”.

Nou, dat vond ik dus niet zó gevat.
(Bij ons thuis zeggen we dan: "Dat is ook" (soms op z'n Tilburgs: "Dè is ôk").)

Ta-tu-ta-tu-ta-tu

2005-12-16T09:23:00.000+01:00

Gisteren werd het eindrapport van de Commissie Hendrikx gepresenteerd. Deze commissie heeft onderzocht wat er allemaal mis is gegaan voor en tijdens de Schipholbrand, en komt in haar rapport met ‘harde’ conclusies (en aanbevelingen?).
In de uitzending van NOVA van donderdag 15 december werd hier een item aan gewijd. In de studio was de heer Berghuijs, lid van de commissie Hendrikx, om nader toelichting te geven op een en ander, en ‘op locatie’ werd een aantal politici om een reactie gevraagd.
Aan het woord: Lousewies van der Laan van D’66. Ze bladert in het rapport en leest een aantal conclusies hardop. Dan zegt ze dat er wat haar betreft “snel gekeken moet worden naar welke andere gebouwen ook dit soort zowel structurele problemen hebben als ook welke fouten er in de procedure gemaakt kunnen worden, om te voorkomen dat als er weer een brand ergens uitbreekt, dat we dan niet weer dezelfde rampzalige resultaten zullen zien”.
De verslaggever vraagt haar of ze het vertrouwen heeft dat de minister dat ook zal doen.
“Nou, interessánt in het rapport”, zegt Lousewies, “is dat heel duidelijk de verantwoordelijkheid bij de gebruiker wordt neergelegd, dat is dus justitie, en dus ook de minister van justitie. Nu zullen wij aanstaande dinsdag met hem debatteren, en dit lijkt mij één van de meest brandende kwesties”.

Ik ga er ter geruststelling maar van uit dat de Plenaire Zaal op het Binnenhof een goedwerkende sprinklerinstallatie heeft en geen ‘vertraagde meldingsprocedure’.

(Op novatv kun je dit bekijken. Klik op 'do (15)' boven in beeld (tenminste, deze week is dat nog de te volgen weg) en dan op 'complete uitzending' (in plaats van op het betreffende item); Lousewies - met op de achtergrond een volop "brandende" kerstboom - komt vanaf ± 28.30 min. in beeld.)

Alsóf ik niks beters te doen heb...

2005-12-13T22:00:00.000+01:00

... en de leuke lezer ook.

(*Claudy hoort stemmetjes* die zeggen: "Hou 'r dan ook 's mee óp!")

(Nog) niet iedereen kent Pukkie op dit moment.
Nu (klik!) al een beetje (beter).

Googlism kent Pukkie ook. En dankzij Googlism snap ik Pukkie weer wat beter. Ik weet nu in ieder geval welk merk hij is:

"...
Googlism for: pukkie

pukkie is de "circus" fan
pukkie is echt de lieveling van menig kind
pukkie is volgens zijn baasje een langharige koket (asjemenou)
pukkie is definitief met gegalvaniseerd gaas met grote mazen gesplitst in twee aparte flats (ochèrm)
pukkie is nog maar 2 weken in nederland (nou...)
pukkie is heel gelukkig in het circus
pukkie is gesteriliseerd (huh? HUH?)
pukkie is gechipt
pukkie is lief he pukkie zei ik zacht
pukkie is lief hè pukkie zei ik zacht
pukkie is een kruising boerenfox/ jack russel (oooh!) (zie je wel!)
pukkie is trouwens ook dol op rauwe andijvie
pukkie is rood gestreept van boven en wit van onderen (huh?)
pukkie is te lui om op te kijken (dat dan weer wel)
pukkie is de naam (yep!)
pukkie is de hamster van mike (o ow)
pukkie is die van zich laat horen (nee nee, lees nog 's goed, die link)
..."

Weer een identiteitscrisis getackled.
Nou ja... het verklaart in ieder geval een hoop.
Toch?

Zondagsrust

2005-12-12T09:15:00.000+01:00

En nu is het weer wel goed.
Googlism eerbiedigt zeker de zondagsrust.

Inmiddels heb ik er zó veel ophef over gemaakt, dat iedereen vast heel hoge verwachtingen heeft.
Dan zal het tegenvallen.

(uitleg: Ik stuitte afgelopen vrijdag bij toeval op www.googlism.com. Wat dat heel psies is, dan wel hoe het psies werkt, weet ik ook niet (ik ben ook maar blont), maar het is gewoon 'wel grappig'. Je tikt een naam in, en Googlism dist - op één of andere manier vía Google - heel droog allerlei informatie op die over (personen met) die naam op het web te vinden is. Als je al die info leest, en je ziet of hebt ondertussen de betreffende persoon voor je, levert dat een aantal van-de-ha-ha's op.)

Nou moe!

2005-12-11T18:10:00.000+01:00

Ik was best een beetje in m'n nopjes met m'n vorige logje, dat van 2 dagen geleden, van 9 december, weet je wel. Of liever gezegd, met de clue dan wel de verrassing ervan. (Hèb ik óók 'ns een kéér een clue. Die heb ik niet zo vaak namelijk.)

Kom ik nèt thuis van m'n werk (já, ik moet soms ook op zondag werken, ja!), denk ik: "Lekker even de eventuele (dankbare) reacties lezen en nog wat verder googlism-en..." ...is die hele site ineens zomaar, zonder overleg, laat staan met instemming mijnerzijds, van het ene moment op het andere, alsof het niksis, veranderd. Dusdanig dat het hele logje ineens kant noch wal meer raakt, nergens meer op slaat, behalve als een tang op een varken, enzo.
Nou já zeg!

Een aantal bezoekers heeft, afgaande op de ((on)dankbare) reacties, de bedoelde site nog voor z'n neus gehad. Koester die ervaring, zou'k zeggen; jullie waren een van de laatsten die getuige waren van de grapjes zeg maar van Dè Originele (?) Googlism. Het lijkt vanaf vandaag een ordinaire zoekmachine geworden.

De identiteitscrisis voorbij

2005-12-09T21:39:00.000+01:00

Worstelt u, in dit Milleniumtijdperk (*Claudy loopt hopeloos achter*), ook zo met vragen als: Wie ben ik eigenlijk, Wat wil ik, Waar ga ik naar toe, en dergelijke?
Ofwel: hebt u (last van) een identiteitscrisis of dreigt u er in een verzeild te raken?

Ik wel!
Ik ~~heb~~ hád een identiteitscrisis. En niet zo'n kleintje ook niet.
(Even off the record: ik hèb helemaal (nog) geen identiteitscrisis (gehad) - ik ben dan ook nog láng geen 40 - maar voor dit logje doen we net alsof ik er wel een heb/had, goed?!)
Maar daar is nú een eind aan gekomen. Dankzij Internet. Leve Het Web.

Neenee, niet via '(voor-eigen-)doktertje-spelen.nl' of één of andere zelfhulpchatbox of 'mona-of-goedele-weet-raad.datisook' of zoiets.
Nee hoor. Gewoon. Via iets google-achtigs.
Ik tikte wat en ik klikte wat, en hupsakee... weg identiteitscrisis. Kijk maar: (klikkerdeklik!)

(Reken maar dat ik de trouwe en ontrouwe bezoekers van deze webstek - identiteitscrisis of niet - ook meteen even snel gegooglismt heb. GrBr (voor de niet-intimi: GrBr is het pseudoniem van me broer wiens echte naam ik gegooglismt heb) googlismen is bijvoorbeeld een aanrader (voor intimi) en dat met name het tweede "resultaat".)

ps:
of is 'gegooglismt' met een 'd' in plaats van de 't'?

Graag gedaan

2005-12-06T20:07:00.000+01:00

Naast Oom André, Fred Benavente, Frits Philips, is kort geleden nog een markante mens overleden: Erik 'Sunshine'.
Behalve markant, was Erik iemand die viel in de "categorie" '(voorheen) dak- en/of thuisloze'. Tot voor kort verkocht hij de (officiële) Tilburgse straatkrant Allee bij "mijn" supermarkt, zittend op een stoel in het voorportaal van de winkel, veel shaggies rokend.

"Krantje misschien?", vroeg hij immer vriendelijk en beleefd.
"Ja, graag".
"Oh, wè fèèn" of "Oh, wè aardig van jou", was zijn volgens mij altijd zeer oprechte reaktie dan.

Hij was al lange tijd ziek, en vertelde daar wel eens wat over.
Vanavond stond zijn stoel op z'n vaste plek in het portaal, met bloemen en plantjes en een kaart van (het personeel van) de supermarkt erop. Dat vond ik nou 's heel goed gedaan van "mijn" supermarkt.

OK!

Sinterklaasje Bonnebonnebonne

2005-12-03T11:34:00.000+01:00

Gisterenavond kwam ik, na een paar uurtjes oppassen, met de auto bij mijn huisje aan, en er was - zoals vrij gebruikelijk op dit soort momenten - in de buurt geen parkeerplek meer vrij. Eén van de weinige, kleine ongeneugten - wat zeg ik: niet meer dan een onhandigheidje - van het wonen in het centrum van een stad. Ik dacht: "Ik laat me niet kisten, en parkeer de auto op een tijdens winkelopeningstijden betaalde parkeerplek iets verderop maar toch nog best dichtbij, aangezien het nu geen winkelopeningstijd meer is en ik morgen al voor de winkelopeningstijden beginnen weer met de auto naar school ga".
Dat dacht ik. En zo gedacht, zo gedaan.

Een uurtje later besloot ik dat het heus beter uitkwam om de volgende dag in plaats van een halve lesdag een hele lesdag te spijbelen (en vergat daarbij ......).
Te SPIJBELEN, ja! Ik ben een verantwoordelijke student, maakte in deze een verantwoordelijke keuze die het negatieve predikaat 'spijbelen' (dus) eigenlijk helemaal niet verdient, maar toch... blijkbaar gonsde het in hogere of lagere sferen waar onze rationaliteit en realiteit geen plaats hebben al snel: "Tssssss... ze spijbelt, ze spijbelt, ze spijbelt", en strafte God of Sinterklaas of welke onverlaat dan ook die meent de dienst te moeten uitmaken, onmiddellijk:

In-der-daad: een parkeerbon!

Moraal van dit verhaal:
* Mijn (wijze) vader had gelijk toen hij gisterenmiddag zei dat ik niet alleen die avond moest oppassen maar altijd.
* Iemand anders de schuld gegeven van je eigen sufk.tterig gedrag is zo gepiept.
* Met de fiets naar het oppassen is ook zo gek nog niet.
* Enzovoort etcetera.

Waarom kwajongens, booswichten of (andere) bandieten het trouwens ook nog nodig vonden de linker buitenspiegel van de auto kapot te trappen, is mij nog niet helemaal duidelijk. (Eén van de kleine ongeneugten van het wonen in het centrum van een stad?)

Ják

2005-11-30T17:06:00.000+01:00

Vorige week vereerde en verraste Leuke Kleinezus mij met een onverwacht bezoek (net zoals vanmiddag trouwens, in het gezelschap van onze Leuke Ouwelui). Zoals altijd wilde ze graag thee drinken, en omdat ze toch wel kind aan huis is, en doet alsof ze thuis is (gelukkig), weet ze de theezakjes inmiddels zelf wel te vinden. Ze dook het theezakjeskastje in, op zoek naar de sinaasappelthee, en kwam weer te voorschijn met - naast het gewenste theezakje - een produkt met de volgende merknaam en het volgende logo:

Gatverdarrie, denk je dan.
Tenminste, dat dachten zij en ik op dat moment.

Maar nu de vraag: is dat wel een terechte gedachte? M.a.w.: om wat voor produkt gaat het hier eigenlijk? Voor u een vraag, voor mij een weet. Ik ben benieuwd naar de antwoorden, gokjes, associaties die deze kwestie zoal kan opleveren.
En nee, nu niet allemaal meteen de keukenkastjes induiken of de supermarkt uitpluizen. En nee, Tine, niet verraaje!
De afbeelding linksboven is daar al dan niet ter misleiding neergezet.
(Wat haar en mij betreft is er i.i.g. een overeenkomst: de vieze smaak van de (merk)naam.)

Tegenvaller van de dag

2005-11-24T20:16:00.000+01:00

Ik had trouwens verwacht vandaag een setting als hierboven aan te treffen. De (3) Heeren Platotoys hebben immers elk hun Eigen Bureau en hun Eigen PC (en hun Eigen Broodtrommeltje). En het enige wat ik vandaag op Hun Kantoor goed kon, was koffiezetten.
Toen ik erheen reed (nee-niet-met-de-tram-nee-huh-huh), hoopte ik dus stiekem op m'n eigen vierkante meter met tafelblad en tiepmachien (misschien hadden ze voor de gelegenheid zelfs Pajos' Remington uit 't vet gehaald) in een hoekje tussen kapstok en archiefkast.
Maar nee, ik moèst en ik zou plaatsnemen en -houden aan het bureau van ~~Jos~~ Joost (zei ~~Edgar~~ Robert).
Wat een tegenvaller.

(Alleen de komst van Storm op het einde van de middag, maakte het nog een beetje goed.)

Live-verslag

2005-11-24T12:33:00.000+01:00

Mijn eerste vakantiedag in een rijtje van 6 ongeveer, en ik zit - as we speak - op de toko van Grotebroer en zijn handlangers te passen, omdat de heren directeuren vandaag deel II van de (verplichte) cursus 'Bloedblussen' volgen. Nou ben ik wel speels, maar als het er op aan komt, heb ik van (hun) speelgoed weinig tot geen verstand, laat staan van hun klanten, hun leveranciers, hun bevoorrading en dergelijke. Gelukkig is Zoli, de leukste, knapste, slimste, vriendelijkste, handigste en veelzijdigste Hongaar die ik ken, er ook.
Toch moet ik steeds aan deze reclame denken, en moet ik opletten dat ik - nadat ik de telefoon keurig opneem met: "Platotoys, met Claudy, goedemorgen" - niet zeg van: "Best druk... in je eentje!".

(Nee, als iemand dat nu mag denken of zeggen, dan is dat Zoli, die hier vanmorgen al om 6.30u aan het werk was, de voorraad uit z'n hoofd kent, de chauffeur van GLS koffie geeft, nu 47 pallets aan het uitladen is met Meneer Heffels, facturen en verzendlijsten maakt, en de rust zelve is, wel.)

Hoe moet dat nou?

2005-11-23T11:20:00.000+01:00

(Brabants Dagblad, 23 november 2005:)

Oeps.
Ik bel nooit als ik aan het verkeer deelneem. Noch handsfree, noch onhandsfree. (Nou ja, alleen met m'n fietsbel, natuurlijk, als dat nodig is.) Dat kan me, zo te zien, op een fikse boete komen te staan.

Rechts de muziek, hier de tekst

2005-11-19T16:06:00.000+01:00

Mensenlief, er wordt zulke mooie muziek - al dan niet met mooie tekst - gemaakt.
En dat wisten jullie allang natuurlijk.
Vaak gebeurt het dat ik luister naar - doorgaans bekende en vertrouwde (want ik ben een beetje conservatief geworden op dat gebied) - muziek, tranen in de ogen krijg (geraakt door de soms ongelooflijke schoonheid ervan) en denk: "Dit MOET je ook horen (en mooi vinden)".
Dus zet ik - een beetje in navolging van Ary - vanaf nu regelmatig die mooie, tot tranen bewegende muziek op deze stek, onder het kopje 'van welk een schoonheid' (zie kolom rechts).
En als de tekst ook wat mij betreft verplichte kost is, of als het de combinatie van muziek en tekst is die mij (bijna) doet huilen, dan plant ik de tekst hier ook.

Zoals nu:

Into my arms - Nick Cave

I don't believe in an interventionist God
but I know, darling, that you do
But if I did I would kneel down and ask him
not to intervene when it came to you
Well, not to touch a hair on your head
leave you as you are
and if he felt he had to direct you
then direct you into my arms

Into my arms
oh lord
Into my arms
oh lord

And I don't believe in the existence of angels
but looking at you I wonder if that's true
And if I did I would summon them together
and ask them to watch over you
Well, to each burn a candle for you
to make bright and clear your path
And to walk like Christ in grace and love
and guide you into my arms

Into my arms
oh lord
Into my arms
oh lord

But I believe in love
and I know that you do too
And I believe in some kind of path
that we can walk down, me and you
So keep your candles burning
make her journey bright and pure
That she'll keep returning
always and evermore

Into my arms
oh lord
Into my arms

oh lord

Groter en belangrijker

2005-11-16T13:45:00.000+01:00

"Heel Nederland in rep en roer vanwege over de dominomus-kwestie."
Ook ik moest er hier en gisteren zo nodig iets over zeggen. Maar dat was vooral als een soort (passend) vervolg op m'n dominologje van vorige week.
Pfff... wat kan een mens zich toch makkelijk vrijpleiten van dingen waar ie liever geen deel van is. Ik dus in casu van "heel reppend en roerig Nederland". Ik hou niet zo van massahysterieke (bestaat vast niet) verschijnselen.
Begrijp me niet verkeerd: ik ben best een beetje een "meeloper", hoor. Steek m'n kop niet zo vaak boven het maaiveld uit, leidt een vrij onopvallend maar doorgaans tevreden bestaan, verhef m'n (protest)stem zelden en laat die ook anderszins (te) weinig horen. Komt nog bij dat ik nog altijd van "heel Nederland" hou. Maar toch... ik draag liever niet (meer) bij aan collectieve verontwaardigingen over relatief onbenullige zaken.
(Ook al vind ik het nog steeds niet leuk en een beetje verdrietig van die mus.)

Daarbij / want: er zijn (deze week) wel ergere, belangrijkere, verdrietigere gebeurtenissen.
Oom Andre is niet meer. Oom Andre was (wel) een op z'n minst opvallend figuur. Beetje tegendraads. Artistiek. Toch is hij er vrij stilletjes tussenuit gepiept.
Ik was dan ook aangenaam verrast om vanmorgen een heel heus artikel over hem in de krant aan te treffen.
(Groter en belangrijker dan dat over de mus.)

Ere wie ere toekomt.

(op de voorpagina:)

Meer piek

2005-11-15T15:27:00.000+01:00

(Brabants Dagblad, 15 november 2005)

Heeft die Dommino Weijers zichzelf nou blij gemaakt met een dooie mus?
Denk het wel.
Die (ene) mus en die 23.000 stenen waren slechts het begin...
He he he.

Ik verzeker u: die viermiljoendriehonderdeenentwintigduizend steentjes gaan wel vallen.

Vóór D-day.

(En daar kan geen aorta tegenop.)

"Schotland, Schotland, denk niet dat het ver is..."

2005-11-14T10:58:00.000+01:00

Het wordt dus geen Bed&Breakfast. Ook geen hotel.
Het wordt een huisje. Een cottage.
In Schotland.

Het wordt een Scottish Cottage.

En zeg dat nou maar 'ns tien keer heel snel achter elkaar.

(Scottish Cottage - Scottish Cottage - Scottish Cottage - Scottish Cottage - Scottish Cottage - Scottish Cottage - Scottish Cottage - Scottish Cottage - Scottish Cottage - Scottish Cottage - ...)

A.B.E.

2005-11-13T12:17:00.000+01:00

Tine,

Carla zegt dat je 'eddinburra' moet zeggen.

Mededelingen van huishoudelijke aard

2005-11-13T11:20:00.000+01:00

1.
En ik nog maar verongelijkt denken dat er nóóit iemand reageert.
Wat bleek: ik had zéér per ongeluk bij mijn Blogger-instellingen de functie ingeschakeld waarbij berichten van mijn trouwe en andere lezers pas gepubliceerd worden nadat ik daarvoor toestemming heb gegeven.
Da was nou 'ns echt niet de bedoeling! Jullie reageren maar raak.

2.
We hebben een nieuwe koelkast en vriezer (èindelijk weer 24 uur per dag ijs tot mijn beschikking).

3. Ik moet stofzuigen, maar doe dat lekker niet.

Piek

2005-11-10T16:28:00.000+01:00

De wekker liep gevoelsmatig te vroeg af.
Op het werk werden bezuinigingen medegedeeld die de boel nog meer doen verschralen, tot op een ondergrens.
De belangrijke fax kon niet verstuurd worden.
Het winkel-pin-systeem lag plat in het hele land, dus moest ik de volle boodschappentas in de winkel achterlaten en wel 5 minuten "om"fietsen naar de geldautomaat waar wel gepind kon worden.

En toen...

... toen viel de VPRO-gids op de deurmat. Hoewel een fijn tijdschrift, was dat op zich nog niet voldoende om m'n dag weer goed te maken. Een aankonding daarin deed echter in één klap alle ellende van vandaag verbleken en vergeten.
En dat terwijl het toch eigenlijk geen verrassing had moeten zijn. Het is immers al járen een vast baken in deze donkere dagen voor Kerst enzo. Zo'n (blijde) gebeurtenis die elk jaar op hetzelfde moment terugkomt waardoor het je een zeker houvast, overzicht of structuur biedt, en je doet beseffen dat de tijd toch wel snel gaat ("Asjemenou, is het al weer..."). Zoals voor sommigen de eigen verjaardag, of het begin van de vakantie, of carnaval, ofzo (*). Zoiets, snap je?!
Ik had het dus kunnen weten. Het is immers bijna half november. En als het bijna half november is, dan is HET dus bijna zover.

Hè?
Neejuh! Ik heb het niet over de intocht van Sinterklaas. Dat wás altijd zo'n hoogtepunt bijna half november, totdat...
Wat zegt u?
Nee, ook niet de Nationale Wetenschapsquiz. Dat was inderdaad ook iets om naar uit te kijken, zo met Wim T., maar die doet ut nie meer (*geeft vette knipoog naar zus D.*).
Nee hoor, ook niet Het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Was lang vaste prik, tot ik er naar mezelf toe voor uit durfde te komen dat dat te moeilijk voor me is.

Nee joh, ik heb het over een programma... wat zeg ik... Life-Event dat alle zojuist genoemde hoogte- en/of lichtpunten ver, heel ver achter zich laat.
Ik heb het over...

DOMINO D-DAY!!!

Man, dat is volgende week vrijdag al weer!!! Domino D-day! Nog maar 8 nachtjes slapen. En dan: weer een hele vrijdagavond smullen en genieten. Mmm, lekker...
Domino D-day.
En dan gaat het me niet eens zozeer om die steentjes, hoor; die zien er eigenlijk elk jaar hetzelfde uit. Het record-aspect boeit me ook niet zo; of er nou 4 miljoen of 5 miljoen vallen, ik geloof het allemaal.
Nee, het is mij toch vooral te doen om die leuke Hans Kraaij jr. die het elk jaar weer zo fan-tas-tisch weet (over) te brengen, met zijn wervelende commentaar en diepgaande interviews.
Maar nóg meer dan Kraaij kluistert DE AORTA mij aan de buis. Of liever gezegd: de uitleg omtrent (de precieze werking van) de aorta, de onderstreping van het belang van deze levensader voor de valvoortgang ("zolang de aorta loopt, is er niks aan de hand, mensen"), en het verdere aorta-commentaar ("mensen, de aorta loopt nog", "ai, daar dreigde de aorta even te stokken", "ai ai ai, daar gaat het even goed mis, maar de aorta, die nog steeds loopt, mensen, vangt het probleem mee op") dat de spanning tot ongekende hoogte opvoert. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Ik vind dat keer op keer toch zo'n leuk en boeiend verhaal! Gelukkig dus maar voor mij dat dat ongeveer 20 keer per uur verteld wordt.

Goed, het moge duidelijk zijn waar ik volgende week vrijdagavond ben: thuis op de bank bij SBS6 en in de zevende hemel.

(*) deze voorbeelden komen voor het grootste deel nièt uit eigen ervaring

Wondere maar kleine wereld

2005-11-08T12:13:00.000+01:00

(Waarschuwing vooraf: pas op!

Dit wordt een langdradig verhaal - en veels te lang voor een weblog - maar ik moèt het even kwijt.)

Ik ben aan het webloggen geslagen zonder dat ik het zelf in de gaten had. Al lang had ik een eenvoudige webstek, en in januari van dit jaar dropte ik daar een “eerste” verhaaltje. Een hele tijd later volgde pas een tweede, en wat sneller een derde, een vierde, een vijfde…
Natuurlijk had ik al lang van het fenomeen ‘weblog(gen)’ gehoord, maar er verder nooit naar omgekeken. Tot ik in – ik meen – mei van dit jaar via een forum voor de eerste keer een heus weblog bezocht; meteen een heel aangenaam (ja, sóms is de eerste keer ook de beste): toblijn.web-log.nl (inmiddels beter behuisd op www.toblijn.nl). Het weblog van Peet, de enige webloggert die ik ook van gezicht ken en zelfs in levendelijve-en-hoogsteigenpersoon heb mogen aanschouwen (in 1988/1989 woonde ik een klein jaar in hetzelfde studentenhuis als zij).
Ondertussen had ik door dat wat ik aan het doen was op m’n webstek, wel wat weg had van webloggen, en dat webloggen leuk is. En kreeg een en ander een structureler en regelmatiger karakter. En was het daardoor al gauw niet meer praktisch om het op m’n “oude” stek voort te zetten, dus verhuisden m’n verhaaltjes naar Blogger. En bemoeide ik me (stilletjes) meer en meer met het weblogwereldje (en een wereldje op zich is het): andere weblogs zoeken en (regelmatig) lezen, proberen met een zekere regelmaat zelf te loggen, en andere logs op m’n blogroll (ja, zo heet dat schijnbaar) zetten, in de hoop iets meer bezoekers te trekken dan de trouwe, mij zeer dierbare bezoekers van het eerste uur, Zus T., Pajos, Broer J., vriendinnetje-van-vroeger C. te S. in I.

Tja, die blogroll…

(even tussendoor: ‘blogroll’ bekt wel lekker, maar vanwege dit heb ik het vanaf nu over loglinklijst, afgekort: LLL)

Tja, die ~~blogroll~~ loglinklijst…
Het eerste weblog dat daar op kwam, was (natuurlijk) Toblijn. En Toblijn heeft een uitgebreide loglinklijst, waarvan ik in een handomdraai een aantal links naar logs had kunnen kopieëren naar de mijne, maar dat vond ik wat te gemakkelijk. Bovendien krijg je al gauw een soort van vicueuze cirkel als “iedereen” direct of indirect “maar naar elkaar linkt”. Ik ging dus op zoek naar andere weblogs. Via de zoekterm ‘humor’ (als ik het me goed herinner) belandde ik op ‘En wat dan nog’ van Rutger. Dat bleek wel mijn ~~stukje cake~~ kopje thee, en zo werd Rutger nummer 2 (nou ja, z’n weblog dan, he). Nummer 3 was

(even tussendoor: ik zie nu die scene met de doorgaans vreselijke Andie MacDowell en de beter te pruimen Hugh Grant, uit ‘Four weddings and a funeral’ – weet u wel – voor me)

‘Van die dingen’ van Ary, die ik vond met de zoekterm ‘van die dingen’ (een deel van mijn eigen blogtitel). Ook behoorlijk mijn ding, dus ‘Van die dingen’ staat steady op m’n LLL. Via de LLL van ‘Van die dingen’ kwam ik op ‘Noviolog’ en via ‘Noviolog’ weer bij ‘Missgien’; twee weblogs die me aanspreken, dus sloeg ik gemakshalve de hierboven genoemde argumenten in de wind en plantte ze op mijn LLL.
Kort geleden zocht en vond ik met veel zoektermen tegelijk ‘Momoniek’ van Moniek, en omdat ik bij het lezen van slechts een paar van haar verhalen al een aantal overeenkomsten zag met mijn, laten we zeggen, interesses (Engelstalige boeken lezen, spelletjes, psychologie, en haar gebruik van de term ‘avonturen’) belandde ook Moniek op het betreffende lijstje.

Ondertussen wordt dit een lang en langdradig verhaal - u was gewaarschuwd - , maar ik ga nu onderhand tot het punt komen, dus blijf nog ff hangen als u al niet bent afgehaakt.

Peet van ‘Toblijn’ vond mij min of meer; daarna vond ik, he-le-maal zel-luf ja! en los van elkaar!, ‘En wat dan nog’, ‘Van die dingen’ en ‘Momoniek’. Allemaal logs met een eigen loglinklijst, via welke ik ook andere weblogs (soms) bezoek. Dus “ken” ik nu (een beetje):
- de Peet-kliek, met o.a. Paool, Zeppo en Claver
- de Ary-kliek, met o.a. Noviolog
- de Noviolog-kliek, met o.a. Missgien
- de Missgien-kliek
- de Rutger-kliek, met John
- de Moniek-kliek, met o.a. Knopje en Foefer
Voorzover ik weet allemaal mensen / kliekjes / weblogs die voor het grootste deel:
- elkaar niet (of nauwelijks) persoonlijk kennen
- niet bij elkaar in de buurt wonen (behalve de logs dan; die wonen allemaal op Web-log.nl, Blogspot.com of op hun eigen .nl-domein)
- niet naar dezelfde kroeg, bioscoop of concertzaal gaan
- geen familie van elkaar zijn
- enzovoort
En nogmaals: een aantal van hen heb ik zelf, los van elkaar gevonden.
En voor zover ik weet zijn er alleen al in Nederland dui-zen-den weblogs.

Dus de laatste tijd val ik, al loglezend, van de ene verbazing in de andere, want
- kom ik ineens Zeppo-van-Peet tegen bij de reacties op het log van Ary
- blijken Paool-en-Claver-en-Pinksoup-van-de-LLL-van-Peet ook op de LLL van Missgien-die-ik-vond-via-Noviolog-via-Ary te staan
- komt Neneh voor op de LLL van Peet èn op de LLL van Foefer-van-de-LLL-van-Momoniek
- schreef Rose-van-de-LLL-van-Momoniek een reactie op een log van Peet
- …
En zo waren er nog zeker een drie, vier andere te leggen of gelegde linken waardoor ik verstrikt raakte in het weblogweb van “mijn” weblogs waarvan ik dacht dat die niks met elkaar te maken hadden, waardoor ik die verbanden nu niet meer precies weet of kan achterhalen, waardoor er bij de laatste twee streepjes puntjes staan.

(Het is een heus web (en wie is de spin of spil?)! Een organisatie! Een (grote) kliek! Een bende! Een sekte!)

Nou, en dat vínd ik fascinerend!

(Wordt waarschijnlijk nog vervolgd; dit roept namelijk vragen op!)

Beetje verdrietig

2005-11-06T22:53:00.000+01:00

Dus ik op Internet naarstig op zoek naar accommodatie in Edinburgh voor begin februari 2006.
Krenten zijn we niet, maar ik kijk altijd uit naar de goedkoopste mogelijkheden die voldoen aan onze bescheiden eisen en wensen. Verder klaag ik nooit over "de prijzen van tegenwoordig". En Engeland ís duur, dat weten we (remember de lunch in Soho (aug. 2005): 4 sandwiches, 3 pints en T.'s cup of tea, €50 astebliefdankuwel).
De Bed&Breakfast is was oorspronkelijk dè goedko(o)p(st)e maar doorgaans prima en tevens charmantste manier van overnachten in Engeland. En hoewel o.a. Nederland ook B&B's kent, is het toch typisch Engels. Lekker hoor.

Maar tijden veranderen, ook in de B&B-wereld:

een reactie van één van de 10 B&B's waar ik tot nu toe naar heb geïnformeerd

Hello Claudy,

Thank you for your enquiry. We would be pleased to accommodate you at *** Guest House. The room would be a large family room with 3 single beds, en-suite power shower, tea and coffee facilities and 80 channel satellite TV available.

This is one of the busiest times of the year for us and the price of accommodation reflects this. The rate is 75GBP per person per night. Any other information you require or special needs you would like us to accommodate please don't hesitate to ask. Full Scottish Breakfast is served from 7:30 – 8:30 am with a Continental Breakfast also available if preferred.

No smoking allowed. No pets allowed (except guide dogs). Check out time up from 09:30–10:00am.We are located ***, minutes from the city centre, within easy access to ***. We also have ample private off road parking. Driving directions are available on request.

I can only hold this offer provisionally for 48 hours from time of reply, after which if I have not received a confirmation from you the offer will be withdrawn.

We hope to see you soon.

Kind regards,

L*** at *** Guest House.

Rekent u even mee?
We gaan met z'n drieën 5 dagen / 4 nachten. 3 x 4 x £75 = £900 = €1350 = f2970,-
... *slik* ...
Bijna 3000 piek!!! Voor 5 dagen in een Bed&Breakfast in Edinburgh!
Sorry hoor, maar daar word ik een beetje verdrietig van.
(En dan te bedenken dat ze op de site "adverteren" met prijzen vanaf £20 per persoon per nacht.)

(Het is trouwens 'one of the busiest times' vanwege de Rugby-interland Frankrijk-Schotland op 5 februari. Ook dat nog.)

Ja zeg...

2005-11-04T12:31:00.000+01:00

... moèten we alwéér...

Rustig maar, we hebben een goed excuus.
Edinburgh staat al langer op ons verlanglijstje.
Cambridge trouwens ook.
Dus.

* NIEUW * NIEUW * NIEUW *

2005-11-02T10:39:00.000+01:00

(Brabants Dagblad, 2 november 2005)

Ja, kijk, veel verstand van geneesmiddelen of wat daar op moet lijken, heb ik natuurlijk niet. Scheikunde was niet m'n sterkste kant, anders was ik wel dierenarts geworden.
Toch heb ik hier een mening over. Ik denk dat Connie ~~Braakhaven~~ Breukhoven nog minder verstand heeft van geneesmiddelen dan ik

- ik bedoel maar -

maar ik vind dat 'ze' haar uitvinding desalniettemin moeten goedkeuren en registreren. Goedkeuren, niet vanwege de vermeende genezende werking of eventuele lekkere smaak, maar vanwege de naam: antikankerdrankje. Prachtig woord! En dan registreren. In het Groene Boekje.

Hè hè...

2005-10-27T23:43:00.000+02:00

... wat heeft die zomer lang op zich laten wachten.
Maar goed, nu is het dan eindelijk zover en geduld is een schoone zaeck.

Ter opfrissing: de 3 jaargetijden in chronologische volgorde:

maart 2005

(zonder toestemming van maar met dank aan www.kynostaete-eureka.nl/winter3.htm)

* * *

augustus 2005

* * *

oktober 2005

* * *

Nu de lente nog.

(Voor het nageslacht: het is nu 27 oktober (= waar of ja, bijna november!) en het was overdag een dikke 20 gr.C. en vanavond (laat) zwoeltjes te noemen (ondanks helder).)

Tjongejonger

2005-10-24T16:27:00.000+02:00

Ik had dringend CD-R’s nodig. Dus ik naar de dichtstbijzijnde CD-R-verkoopplek. Daar hadden ze een schap vol met CD-R-, CD-RW- en DVD-schijfjes, van diverse merken en dito prijzen. Ik vind het fijn om in een winkel waar ze een schap vol artikelen die ik (dringend) nodig heb, hebben, op m’n gemak deze artikelen te bekijken om tot een weloverwogen aanschaf te kunnen komen.
Dat is je als klant zelden gegund. Zo ook nu niet. Voor ik met mijn ogen had geknipperd, stond de vriendelijke verkoper naast me, en vroeg wat ik kwam doen in zijn winkel. Ik vertelde hem dat ik er misschien wel een pakketje CD-R’s zou gaan kopen. Ondertussen liet ik mijn ogen snel over de schapranden waarop de prijzen en belangrijkste kenmerk-en staan vermeld, glijden om mijn enorme informatieachterstand ten opzichte van hem iets in te lopen. Zonder dat ik er verder naar vroeg, beval de vriendelijke verkoper zonder blikken of blozen het ‘Imation CD-R 80 Minuten Neon 10-pak’-pakket á €7,95 ten sterkste aan. Ik merkte op dat dat €1 duurder was dan het ‘Imation CD-R 80 Minuten 10-pak’-pakket, en vroeg hem waar ‘m het (prijs)verschil in zit. “Toch zeker in de kwaliteit van de CD’s”, dacht ik nog, en was vooralsnog best genegen de aanschaf van de duurdere categorie serieus te overwegen; ik heb wel iets met kwaliteit.
Maar nee, het prijsverschil bleek voort te komen uit de kleur van de plastic CD-doosjes: in het €6,95-pakket zijn de plastic doosjes kleurloosjes, in dat van €7,95 hebben de doosjes per paar alle vijf een andere regenboog-/neonkleur. Geschokt vroeg ik – meer aan mezelf dan aan de vriendelijke verkoper – waarom ik in hemelsnaam vanwege een kleurtje meer of minder een hele euro meer zou betalen voor in feite dezelfde CD’s. Hij antwoordde alsof ik zojuist een heel domme vraag had gesteld: “Dat staat mooi in je CD-collectie!”.
Diep beledigd vanwege de implicatie dat ik als 35-jarige-met-verfijnde-smaak zou vallen voor regenboogkleurtjes, deelde ik hem mede dat ik het waarschijnlijk met hem eens was geweest als ik 15 was geweest, en pakte het ‘Emtec CD-R 80 Minuten Jewel 10-pak’-pakket á €5,95 uit het schap. De vriendelijk verkoper staarde me bedremmeld aan.

Toen ik weer buiten in de frisse lucht stond, overviel me het heldere inzicht dat de vriendelijke verkoper me niks nie beledigend had onderschat of anderszins onserieus genomen… hij had me slechts voor een kleine 20 jaar jonger aangezien. Ik was accuut gevleid.

Mochten u of ik nu toch nog twijfels hebben bij de mogelijkheid dat ik als zoveel jonger word beschouwd… hier nog wat empirisch bewijs:
Gisteren waren we op het feest voor tante D. die pas 80 is geworden. Tante R. (van de kouwe kant), die er ook was, dacht dat ik een dochter was van mijn 8 jaar oudere nicht M. En de vrouw van mamma’s achterneef BvH. zei tegen mij en Kleinezus dat tante D. die pas 80 is geworden, onze oma is. En toen wij zeiden: “Da’s nie!”, zei zij: “Da’s wel”.
Nou, wat wil je nog meer?

Poespose

2005-10-19T11:27:00.000+02:00

Vraag

Antwoord:

Beetje wel, hè?

Vrouwenzout

2005-10-17T09:23:00.000+02:00

Laatst moest ik huilen, en toen vertelde mijn (wijze) vader, die samen met Kleinezus daarvan getuige was, dat hij eens en ergens gelezen had: "Vrouwen huilen meer dan mannen, maar hun tranen zijn van een lager zoutgehalte".
Al snikkend maakte ik daar hardop van: "Vrouwen huilen meer dan mannen, maar hun tranen zijn van minder betekenis".
En toen moesten we alledrie lachen.

(Gisteren moest ik alwéér huilen - ja, ja, vrouwen huilen schijnbaar meer dan mannen - en toen zei ik het nog maar een keer hardop tegen mezelf, maar toen moest ik er niet om lachen.
Waarschijnlijk omdat ik 'm al kende.)

Oude liefde roest niet

2005-10-12T11:56:00.000+02:00

Ooit was ik fan (jawel, fan!) van de Frank Boeijen Groep, en daarna nog een beetje van Frank Boeijen. De liefde werd allengs minder (twas ook nooit wederzijds trouwens); waarom of waardoor, daar ga ik nu niet over uitweiden. Dat is niet relevant namelijk.
Maar toch: oude liefde roest niet. En dus vond ik tijd worden dat ik die goeie ouwe Frank onderhand 'ns een keer ging noemen op m'n webstek. Ikke blij dat ik vandaag dan eindelijk een goede aanleiding zag om 'm met een zekere relevantie aan te halen. ('Een zekere', ja, want dit stukje gáát helemaal niet over hem gaan, en daarmee is zijn vernoeming - hier en nu - toch behoorlijk vergezocht, maar ja, je weet: to the point, kort maar krachtig, gevat, en dat soort dingen behoren niet tot mijn sterke punten.)

Maar waar gaat het nou eigenlijk dan wel over?

Je had al gelezen dat ik een paar weken geleden naar de reünie van de lagereschoolklas was geweest. Vandaag bracht de postbode een foto die die middag gemaakt is.
Frank schreef en zong lang geleden een liedjestekst die (deels) best wel een beetje van toepassing is op dat plaatje en het plaatje dat er boven staat.

Zoe-hoe-hoe-hoek de verschillen ...
en je zoekt je rot maar je kunt niks vinden
1982, of naar 2005
zoek de verschillen, ha ha ha
(Frank schreef natuurlijk niet '1982' en '2005', maar '1950' resp. '1980'.)

Is die foto maar mooi een aanleiding om Frank weer 'ns van stal te halen.
Of andersom, als je dat leuker vindt.

(Afgaande op de vergrotingen van de foto's, die je krijgt als je er op klikt, zou je kunnen zeggen dat één van de verschillen tussen '2005' en '1982' is dat (bijna) iedereen - onder wie ondergetekende - nu, anno 2005, een kunstgebit draagt en toen, in '82, niet. Zo lijkt het namelijk. Vind ik dan. Kwestie van slecht gescand. Ik heb in ieder geval al m'n eigen tanden nog hoor, en de tandarts zegt dat dat voorlopig ook wel zo zal blijven.)

Big Slac (uit eigen tuin)

2005-10-11T18:15:00.000+02:00

(Als je goed kijkt, kun je aan de onderste deelnemer aan deze fastfoodpose wel zien dattie er (niet) kapot van is om ónder de ~~plak~~ slak te zitten.)

(En néé, dat dingetje achter het onderste's achterste is géén slakkekak, da's gewoon tuinaarde.)

Moet je niet mee (blijven) zitten

2005-09-26T19:17:00.000+02:00

Laatst waren we op bezoek bij de ouders van R. - mijn soort van schoonouders zo gezegd. Er werd gebak aangeboden: taartpunten met peer.
Ik ben niet eens zo dol op taart, en - eerlijk gezegd - nog meer niet op vruchtengebak en al helemaal niet op peren-. Toch nam ik het aangeboden stuk beleefd aan.
Ik dacht namelijk: "Anders zit die man met de gebakjes peren".

(Omwille van de vermeende leukheid van dit korte verhaal, heb ik de feiten een beetje verdraaid. Niet veel. Volgens mij nam ik het stuk niet aan - beleefd noch onbeleefd - maar dacht ik wel van die gebakjes peren.)

Summum

2005-09-24T15:40:00.000+02:00

Is hier sprake van het ultieme ramptoerisme?

Orkanennamen

2005-09-24T15:07:00.000+02:00

Wat ik me nog afvroeg...

Waarom hebben die orkanen altijd* vrouwennamen?

Is dat omdat ze zo sterk zijn?
Omdat ze flink huishouden?
Omdat ze verwoestend zijn?
*Nou ja... altijd...?

Pakken

2005-09-23T12:50:00.000+02:00

Da's nou al de 5e keer in 3½ week tijd... de jongen van Phitron aan de voordeur. Steeds dezelfde.
Met een pakketje. Niet steeds hetzelfde. En niet voor mij...
A la, de eerste keer nog wel. Dat was op 30 augustus. Toen leverde hij de gebruikelijke maar elk jaar weer verrassende en prachtige bos rozen voor m'n verjaardag (die natuurlijk niet van hem zelf kwam, maar van de bloemist, in opdracht van de mannen hier in huis). Weliswaar 3 dagen te laat, maar daar kon hij ook niks aan doen. Dat lag gewoon hieraan.
De tweede tot en met de vijfde keer waren de pakketjes voor resp. overbuurman J., linkerbuurvrouw V., rechterbuurvrouw B. en wederom overbuurman J., allen op het moment van bezorging niet thuis. En omdat ik meer een goede buur dan een verre vriend ben, wilde ik de pakketjes wel in ontvangst en zolang in bewaring nemen, vooral omdat die steeds dezelfde jongen dat steeds zo vriendelijk verzocht.

5 keer in 3½ week... diè jongen... met geen pakketje voor mij...
Je zou er bijna iets (meer) van gaan denken...
Belt ie wel aan bij die buren, bijvoorbeeld, of komt ie rechtstreeks naar mij?
Zo ja, waarom toch?
Omdat ie me "gère ziet"? Of omdat ie denkt: "Die's altijd thuis, altijd raak dus"?
Als dat laatste het geval is, heeft ie zeker en vast een heel verkeerde indruk van me. Goed, ik bèn ook altijd thuis als hij aanbelt (hoewel..., misschien ben ik wel 'ns niet thuis als hij (toch) aanbelt), maar ik ben niet altijd thuis. Ik ga heus de deur wel uit, en best regelmatig ook nog. "Muurbloempje", zal hij desalniettemin denken.

Nah, tis mijn type toch niet.

De Amerikaan heeft de koraan doorstaan?

2005-09-22T14:55:00.000+02:00

(Brabants Dagblad, 22 september 2005:)

Is dit nou iets Freudiaans-achtigs?

Ploert

2005-09-21T14:54:00.000+02:00

Zoals je inmiddels had moeten weten, en misschien ook wel weet, hang ik tegeswoordigs de hospita uit. Nou kan ik niet zeggen dat dat een rol is die ik al lange tijd ambieerde, maar hij gaat me niet slecht af. Denk ik. Voor de zekerheid zou je ’t de kostganger moeten vragen.
Volgens mijn (wijze) vader ben ik nu een ploert. Dat klinkt heel onaardig, zeker uit de mond van mijn vader, maar hij heeft wel gelijk.
Sla de Dikke er maar op na.

Van Prinsesjewannabe naar Ploert… ach ja… je mot wat!

Bitterkoekjes

2005-09-19T14:31:00.000+02:00

Gisteren ging ik naar de reünie van m’n lagereschoolklas.
Hoewel vooral erg gezellig, was het op een bepaald moment ook pijnlijk confronterend.
Of confronterend pijnlijk, voor mijn part.
Want DE musical kwam ter sprake.

Grotezus zat een paar schooljaartjes hoger dan ik. Toen ze in de vijfde of zesde zat, deed haar klas een musical: “Koeken voor de koning”, en zij mocht Prinsesje Zondag zijn. Als ze thuis vertelde over de voorbereidingen en de repetities, was ik erg onder de indruk: aan een musical mogen meedoen, en dan nog wel aan een over koningen en prinsessen, en dan zelfs Prinsesje Zondag mogen zijn, en niet zo’n ordinair, alledaags prinsesje als Prinsesje Maandag of Woensdag… TJEMIG! En reuze!
Je begrijpt dat ik niet slechts onder de indruk was… ik was jaloers. Reuze. En groen van. Dat wilde ik ook wel.
Als je me toen had gevraagd wat ik wilde worden als ik later groot was, dan had ik uitgeroepen: “~~Dierenarts~~ Prinsesje Zondag!”.

Járen later zat ik in de vijfde of zesde en deden we met de klas een musical. En niet zo maar een. We deden een musical over een koning. En er kwamen prinsesjes en (andere) lekkernijen in voor.
We deden “Koeken voor de koning”. Dit was MIJN kans. Eindelijk zou een grote wens in vervulling gaan. Ik zou Prinsesje Zondag zijn, net zo engelachtig als Grotezus.
Die droom was snel aan diggelen: bij de rolverdeling kreeg ik samen met tig anderen een roemloze plaats in het (achtergrond)koor. Jezus… daar hoefde je je niet eens voor te verkleden of te schminken.

Ondanks (of dankzij?) deze desillusie kon ik gisteren op de reünie, samen met (ex-klasgenoot, nu clegaatje) MvD, het refrein van het hoogste lied van deze vervloekte musical, vrolijk en integraal laten weerklinken:

Koeken voor de koning, koeken voor de vorst
met suiker en kaneel en met een mooie bruine korst
Koeken voor de koning, eet ze met plezier
de bakker die ze bakt, dat is de hof-, is de hofleverancier

Het ging niet eens zó vals.

Boter horen

2005-09-17T14:18:00.000+02:00

Veel mensen, die veel van hun huisdier houden, dichten het allerlei bijzondere (karakter-)eigenschappen en kenmerken toe die zo’n beest helemaal niet heeft. Liefde maakt blind… (of zwiets).
Ik doe dat niet. Nooit niet.
De bijzonderheden van onze kat(ten) waarover ik zo graag verhaal – soms en toen – zijn gewoon echt waar en authentiek.
En zo wil ik het nu al weer graag hebben over Berghi. Behalve dat (ook) hij geboren is in een verkeerd lichaam, en dat hij precies weet waar hij niet op moet knoeien, heeft ie nog een speciale gave. Berghi kan………

… boter horen!

Nee, niet beter horen… u leest het goed…: bOter horen.
Het dekseltje is nog niet half van het kuipje Blue Band afgetrokken (dat gaat gepaard met een typisch geluid) of Berghi, die dol is op Blue Band bak- en smeerboter, staat al met z’n tong op z’n tenen, kwijlend in de keuken.

Nou heb ìk wel ‘ns gehoord van Pavlov, en dan snappen júllie nu wel hoe het komt dat Berghi boter kan horen.

(Ik ben een slechte moeder.)